Tom, Rozdzial

 1   1, I  |           przycinki, czasem męski śmiech swój łączył z chórem cienkich,
 2   1, II |          ale wnet zatarł ręce i w śmiech uderzył:~- Jak Boga kocham -
 3   1, II |      głębi domu, wybuchnął głośny śmiech Kirły... Marta, zapatrzona
 4   1, II |      Słychać było huczenie Marty, śmiech podlotka, szybką mowę młodzieńca,
 5   1, V  |    najemników trudno było, to, aż śmiech powiedzieć, sama z parobkiem
 6   2, I  |             zaśmiała się jeszcze.~Śmiech jej przecież, z początku
 7   2, II |       było wiele naraz odgłosów:. śmiech, całusy, brząkanie szklanych
 8   2, III|       następuje, a dzień po nocy. Śmiech od płaczu smaczniejszy.
 9   2, III|          srebrny i nieposkromiony~śmiech dziewczęcy. ~- Cha, cha,
10   2, V  | wyciągającej, jak Teresa! Wieczny śmiech, słowo honoru! Cha, cha,
11   3, I  |          oczach, a w głosie drżał śmiech.~W dziecinnym jej figlowaniu
12   3, II |    posiadacza malutkiej Olszynki. Śmiech uspokoiwszy i z miną smakosza
13   3, II |         głosie dosłyszał tłumiony śmiech, ale twarz miała poważną,
14   3, II |         na wesele... idź, idź!" I śmiech, i złość! co ten chłopiec
15   3, II |          weselach ciągać! Wieczny śmiech! a co ja na tym weselu robić
16   3, II |       przekorą. rzekła.~- Wieczny śmiech! - krzyknęła stara panna -
17   3, II |           jak grzmot potoczył się śmiech Starzyńskiego.~Kiedy Justyna
18   3, III|     rozważną, choć często obfitą, śmiech rzadki, oblicza zorane.
19   3, III|        postarzał? Oj, oj! Wieczny śmiech! Nie my jedne starzejemy...~
20   3, IV |         nie mało nas takich było! Śmiech bierze na wspomnienie! Młodzi
21   3, IV |       Wszystko jak w wodę wpadło! Śmiech na wspomnienie bierze!~Zaśmiał
22   3, V  |       dźwięcznym śmiechem. Był to śmiech młodej piersi i szczęśliwej
23   3, V  |        już za załomem wschodów, a śmiech jej jeszcze w wielkiej sieni
24   3, V  |        chcę, nie pójdę... Wieczny śmiech! po cóż ja mam stąd iść,
25   3, V  |        dzieci potańcować! Wieczny śmiech! wieczny śmiech!~Benedykt
26   3, V  |           Wieczny śmiech! wieczny śmiech!~Benedykt serdecznie ją