Tom, Rozdzial

 1   1, II |             z tych ludzi siedział na dnie łodzi i twarz nad wodą pochylał
 2   1, III|       opuszczałbyś mnie na godziny i dnie całe dla prostych materialnych
 3   1, IV | uniemożebniło. Z tą obawą przebywała dnie i budziła się nocami biorąc
 4   1, V  |             tej ścieżce utopionej na dnie kłosistego morza, która
 5   1, V  |           Marcie była wcale dobrą, a dnie całe zostawały wolne, zupełnie
 6   1, VI |         napojone cienie. W głębi, na dnie, sunął kręty, puszysty szlak
 7   2, II |           może drogim.~- Justynal~Na dnie stłumionego jej głosu czuć
 8   2, III|        złotym; ich to ręce w mgliste dnie jesieni i wiosny miesiły
 9   2, III|             w myśli, i w sercu, i we dnie, i w nocy.~O drzewa zielone,
10   2, IV |              przymocowanym do tyki w dnie rzeki utkwionej siedział
11   2, IV |               które rozlegały się we dnie, po całej okolicy w ciemności
12   2, IV |            tu nie doleciało! Płynęły dnie za dniami, lata za latami;
13   2, IV |             mogła, nade wszystko zaś dnie i lata, które upływały marnie,
14   2, IV |           bunty lub martwą apatię, a dnie i lata, jak błyszczące,
15   2, IV |          czółna wskoczyła w nie i na dnie jego usiadła. On szybkim
16   2, V  |            tyle, ile ziarn piasku na dnie Niemna, w którego głębiach
17   3, I  |       czytania. Długie godziny, całe dnie czasem schodziły pani Andrzejowej
18   3, I  |     niewzruszenie wznoszącego się na dnie jej serca. Przyszła na koniec
19   3, I  |            pomówić przyrzekała, a na dnie duszy snuła rozpaczliwe
20   3, II |         żadnych przyjemności, a całe dnie przepędzać bez pracy i bez
21   3, II |             na drodze jej życia i na dnie jej serca wznosi się druga
22   3, III|       Ścieżki tajemniczo przedtem na dnie zbożowej puszczy utopione
23   3, III|          struna nadwodnych muszek. W dnie powszednie rozlegały się
24   3, III|             ni to umarły chodzę i na dnie Niemna prawie wolałbym leżeć
25   3, IV |            zamknęło mu usta. Płynęły dnie za dniami, lata za latami -
26   3, IV |           czystym złotem, a potem na dnie swoim ukazywała rozrzucone