Tom, Rozdzial

 1   1, I  |   zaprosił go do swego powozu; wolał więc swoje szkapiny do domu
 2   1, II |    kładąc z rubasznym śmiechem wołał:~- Gracje, jak Boga kocham,
 3   1, II |      basowym głosem przeciągle wołał:~- Jan-ku! Jan-ku! Bywaj!
 4   1, IV |        w świat się wybrałaś! - wołał, a potem zwrócił się do
 5   1, V  |       Mucyk! - rzucając stryja wołał za nim Janek- pójdź tu,
 6   1, V  |   zawołał:~- Antolka! Antolka!~Wołał tak na młodziutką dziewczynkę,
 7   2, I  |         wyborny, nieocenionyl- wołał. - Toż bym dopiero niespodziankę
 8   2, III|     Adaś! - wśród śmiechu tego wołał chyba ty na morzu rozum
 9   3, I  |      ale może i ku niemu, a on wolał o wiele zejść im z drogi
10   3, II |        pokoju chodząc Benedykt wołał:~- Na swoim postawiłem!
11   3, II |  postać obejrzał.~- Tu każdy - wołał - największy choćby idealista,
12   3, III|    jego brzęczenie przenosząc, wołał ciągle:~- Jazda, państwo!
13   3, III|        nakazujący, dyktatorski wołał i dyrygował, rozlegał się
14   3, III|           ramiona rozstawiając wołał. - Żebym ja był lepiej nagle
15   3, III|      głosy przenosząc nabożnie wołał:~- Jezusa przed Bogiem Ojcem,
16   3, III| ciemnymi okularami pobłyskując wołał:~- Z mułu i błota ziemskiego,
17   3, III|    czoła i policzków ocierając wołał. - I myśmy się już dla pana
18   3, III|   zamyślałem! - z przerażeniem wołał.~Inni podnieśli proszące
19   3, III|    Bogiem Ojcem świadczę się - wołał - że gorzko mnie jest na
20   3, III|    kiedy smętny...~Apostoł zaś wołał:~- Przyjdzie Chrystus sądzić
21   3, III|        sprowadzi! - żałośliwie wołał Apostoł.~Teraz jednak Strzałkowski,
22   3, IV |   namarszczoną mówił, a raczej wołał dalej: - Wiem, gdzie byłeś!
23   3, IV |   dajcie, co na duszy macie! - wołał dalej. - Już nam godzina
24   3, IV |        bryczkę swoją wskakując wołał:~- Ot tak! nikt ze mną jechać
25   3, IV |  powtórzony okrzyk. Ktoś kogoś wołał. Niby w borze przyczajony