Tom, Rozdzial

 1   2, I  |   najstarszą córkę swoją i młodego Witolda Korczyńskiego. Nie miała
 2   2, II |           wujem?~Smutne dotąd oczy Witolda błysnęły; zwyczajnym .sobie
 3   2, II |   pierwszego prawie dnia przyjazdu Witolda do domu po dwuletniej w
 4   2, II |           trochę już zmęczone rysy Witolda Korczyńskiego grubą, czerwoną,
 5   2, III|            młodego krewnego swego, Witolda, który z głośną, dziecinną
 6   2, III|           niemu wyciągniętej dłoni Witolda końcami palców zaledwie
 7   2, III|        oczu nie spuszczał z twarzy Witolda. Twarz ta, ożywiona, nerwowa,
 8   2, III|             a potem znowu w twarzy Witolda utkwiły.~- Tylko - zaczął
 9   2, III|      kapotą: Nie uścisnął też ręki Witolda, ale w słowa jego cały wsłuchany
10   2, III|        niezwykle śpiesznym krokiem Witolda wyprzedzając zbliżył się
11   2, V  |            jednym z czółen poznało Witolda. Pierwszy spostrzegł go
12   3, II |  cmoknięciem całując rękaw surduta Witolda z uśmiechem i głośno przemówił:~-
13   3, II |           nie było nikogo. Na usta Witolda wybiegł uśmiech bolesnej
14   3, II |        zresztą, oprócz Benedykta i Witolda, na Justynę spoglądali,
15   3, II |            zaglądającego do pokoju Witolda Marta, Teresa, Leonia i
16   3, II | rozpatrywali razem naukowe książki Witolda, z których młody człowiek
17   3, III|        usłyszała z płomiennych ust Witolda i co w samotnych godzinach
18   3, III|     kapocie we wrotach gumna przez Witolda i kilku innych ludzi otoczonym
19   3, III|      śmiechy. Dziadunio uporczywie Witolda Korczyńskiego za ojca jego,
20   3, III|       Wyszła przed wrota a Jaśmont Witolda za ramię pochwyciwszy do
21   3, III|            wybuchnęło przy wejściu Witolda. Mnóstwo rąk wyciągnęło
22   3, IV |     siedział. Na widok wchodzącego Witolda porwał się i z niepokojem
23   3, IV |       Alleluja!~O aniele mówiąc na Witolda ukazywał, do którego też
24   3, IV |          Strzałkowskiego.~Może tam Witolda ściskano, całowano, może
25   3, V  |        którym leżało kilka książek Witolda, usiadła; u kolan jej przykucnęła