Tom, Rozdzial

 1   1, II |          kościoła do Korczyna jadąc widział na polu dwie gracje. Na
 2   1, II |            śród drogi, cukierek ten widział...~Kobieta z obwiązaną twarzą
 3   1, IV |    usiadłszy mówić zaczął o tym, że widział i podziwiał na jednej z
 4   1, V  |             ten, kto nią szedł, nie widział także nic oprócz gęstwiny
 5   1, V  |           głosem wymówił:~- Poranek widział kwitnącą, rumianą, a wieczór
 6   2, II |             wyrazem gryzącego żalu. Widział dobrze, że w oczach odwracającego
 7   2, II |      dopiero przestraszyła! Któż to widział z takim impetem wpadać! -
 8   2, IV |        nigdy już pan ojca swego nie widział?~- Raz już tylko po tym
 9   2, IV |       wesołą uspokoił się zupełnie. widział też, że nie przemokła wcale.
10   2, V  |            do świetlicy proszę! Kto widział gościa w kuchni przyjmować?
11   3, I  |       brudnym i wstrętnym. Nad sobą widział tylko przyszłego siebie.
12   3, I  |             to zupełnie to samo, co widział przed kilku dniami; te same
13   3, I  |             fatygę tę ponosić i nie widział najmniejszej przyczyny do
14   3, I  |         pochłonęły mu całą młodość, widział jedyne swoje przeznaczenie
15   3, II |           zawsze żartuje! kto kiedy widział błękitną krew!...~- Tak
16   3, II | Wołowszczyznę przejeżdżał i pałacyk widział, ustami pełnymi omlet cmoknął.~-
17   3, II |          dawna już nikt u niego nie widział. Zapominając nawet o gderaniu
18   3, II |     współczucie. O, Bóg tylko jeden widział burzę przerażenia, którą
19   3, III|           pocałował. Nikt nigdy nie widział, aby komukolwiek w ten sposób
20   3, III|     wyskakiwały, tak patrzał w nią. Widział ją już raz przedtem, ale
21   3, III|       spuszczając zaczął:~- Poranek widział kwitnącą, rumianą, a wieczór...~
22   3, III|            i kulawego konia pędzącą widział, z trudnością teraz poznawał.
23   3, IV |      oranego przez złość i przemoc, widział on w ludzkim zrównaniu się
24   3, IV |              opowiadał wszystko, co widział i słyszał tam, skąd przybył,
25   3, IV |            rozmową swą z Domuntówną widział Justynę ze stryjem jego