Tom, Rozdzial

 1   1, II |        jedwabiu. ~- Biedna pani! - szepnął - już ja dziś muszę coś
 2   1, II |            ścigając ją spojrzeniem szepnął Różyc.~Kirło nie zmieszał
 3   1, II |              z niedbałym uśmiechem szepnął gość. Ze zniechęceniem ręką
 4   1, IV |            koleżeńskiej poufałości szepnął do Różyca hrabia.~Ale młodziutki
 5   1, IV | Temperatura podnosić się zaczyna - szepnął do Różyca hrabia.~Ale Różyc
 6   1, IV |        ucha sąsiadki. ~- Kuzynko - szepnął - czy znasz dobrze pannę
 7   1, IV |            Parafiaństwo, kuzynko - szepnął.~Wiedział zapewne, że wyraz
 8   1, IV |               Moja droga kuzynko - szepnął znowu - żebyś wiedziała,
 9   1, IV |            cóż mówisz nieprawdę? - szepnął. - Nie chcesz mnie widywać,
10   1, V  |      pochylił.~- Źle! źle będzie - szepnął - jeżeli do jesiennej pory
11   1, VI |            wtedy...~Jan do Justyny szepnął:~- Stary zawsze tak wariuje,
12   2, II |             Więc może i nadal... - szepnął Benedykt.~Błyszczące obuwie
13   2, II |          jak tylko mógł najciszej, szepnął:~- Szwagier może pamięta,
14   2, II |           jakby to czynił posąg, i szepnął:~- Nie mów tylko nic o jego
15   2, III|            pochylił się nad matką, szepnął do niej słów kilka, a gdy
16   2, III|   siwiejącym wąsem.~- Korczyński - szepnął - młody Korczyński... na
17   2, III|           ku Witoldowi mrugnięciem szepnął Anzelm, a potem książki
18   2, IV |       zadrżała.~- Niewzwyczajona - szepnął Jan - jak dzieciątko!~Błyskawicznym
19   2, V  |         jadł, to prędko i odżyje - szepnął Jan.~W głębi izdebki, pod
20   2, V  |           Jan do niej przed chwilą szepnął, ale spostrzegła dobrze,
21   3, II |               z filuterną przekorą szepnął.~Antolka widokiem wielu
22   3, II |          figlarnie na ucho kuzynce szepnął:~- Czegoś tak posmutniała,
23   3, III|             której był aspirantem, szepnął:~- Nic ja osobliwego w tej
24   3, III|        znając. Jaśmont wtedy cicho szepnął:~- Co kto miłuje, to i we
25   3, V  |            na siebie nie kładzie - szepnął gość - aby jej lekko było