Tom, Rozdzial

 1   1, I  |        się w młodym i szczerym śmiechu. Śmiała się ze słów towarzyszki
 2   1, I  |       się szybko powozu wybuch śmiechu, widocznie basowy i ochrypły
 3   1, IV |       wybrał sobie dla żartu i śmiechu. Na koniec, w nieładzie
 4   1, IV |    jasnych włosów i ukazując w śmiechu rząd śnieżnych zębów.~-
 5   2, II |        szczególnym połączeniem śmiechu i tego samego, co wprzódy,
 6   2, II |        z tym samym połączeniem śmiechu i obrazy podlotki frunęły
 7   2, II |   wesoło.~- Uwierzyła! - wśród śmiechu zawołał Kirło.~- Uwierzyła! -
 8   2, III|     się nad nimi krótki wybuch śmiechu lub powietrzem przeleciało
 9   2, III|       czym poznać głupiego? Po śmiechu jego. Kpinkują sobie ze
10   2, III|      Owszem!~I zaniosła się od śmiechu.~- Jak ku-kaw-ka! - z ironią
11   2, III|   myśleć, że twarz Jana od jej śmiechu sposępniała.~- Pani żartuje -
12   2, III|        Oj, Adaś, Adaś! - wśród śmiechu tego wołał chyba ty na morzu
13   2, III|  dziecinną prawie wesołością w śmiechu, w oczach i na promieniejącym
14   2, V  |        aż zanosiły się obie od śmiechu. Justyna śmiała się także.~
15   2, V  |    okrutnie bała się ludzkiego śmiechu; po wtóre, że bardzo też
16   2, V  |        Kirło aż zalegał się od śmiechu: "Co to orze! orać to jeszcze
17   2, V  |     posłyszał, aż kładł się od śmiechu. A ja, wiesz? jak w ogniu
18   2, V  |        ale oni myślą, że to od śmiechu... Jeden Benedykt nie wyśmiewał,
19   2, V  |      wyśmiewał, bo mu i nie do śmiechu wtedy było i może nie tak
20   3, I  |    widywał, ale i wesołego jej śmiechu nie słyszano też nigdy.
21   3, II |       kółko, potem przy wtórze śmiechu, łajania i kaszlania starej
22   3, II | Starzyński brał się za boki od śmiechu, Fabianowa chichotała, Elżusia
23   3, III|      że zanosząc się czasem od śmiechu, końcem wachlarza to jedną,
24   3, III|   powagą przemówił - płakaniem śmiechu nie odzyszczesz... ubiegła
25   3, V  |       z oczami jeszcze pełnymi śmiechu, który tylko co w piersi