Tom, Rozdzial

501   3, I  |           rozgniewała ją i rozżaliła tak bardzo, że przez całe dwie
502   3, I  |          kochają? O, nie, niech pani tak nie myśli, bo byłoby to
503   3, I  |             o tym dobrze, ale jestem tak żywą... Czy chcesz zostać
504   3, I  |              Znowu zamknął jej usta, tak że nic odpowiedzieć nie
505   3, II |            prędko i rozmawiali żywo, tak żywo i z takim zajęciem,
506   3, II |            mi przez głowę, tylko ich tak wyraźnie układać nie umiałam.
507   3, II |          niego bukietów mirtowych... Tak? Umiesz to zapewne na pamięć,
508   3, II |           nad książką ślęcząc umiesz tak biegle i w sposób odpowiedni
509   3, II |           ani pasztetów nie jadam... Tak krawiec kraje, jak materii
510   3, II |              łatać i koniec do końca tak ciągnąć, aby je związać,
511   3, II |            przerwać sobie nie dał.~- Tak - kończył - najpewniej byłoby
512   3, II |     ogrodzenia stał jak skamieniały. Tak był wzruszony, że ramię
513   3, II |              tym krewnym swojej żony tak często i z takim zadowoleniem,
514   3, II |              popłynęłaby z niej krew tak błękitna... jak na przykład...
515   3, II |          widział błękitną krew!...~- Tak się mówi, moja Tereniu,
516   3, II |               panie dobrodzieju, coś tak około miliona rubli, około
517   3, II |              cha! dziesiątą część... tak ze sto tysiączków... Ale
518   3, II |       ptaszka w gniazdku zatrzyma...~Tak mówił Kirło i wpółżartobliwie,
519   3, II |          która przed niewielu dniami tak gorąco a nadaremnie błagała
520   3, II |              metresy rzecz niegodna. Tak tylko łajdaki robią...~-
521   3, II |             jęknęła pani Emilia.~- A tak - nie zwracając oczu na
522   3, II |              potwierdził. - Przy tym tak już nic a nic nie robić,
523   3, II |             podtrzymywała ją Teresa. Tak we troje przeszli całą długość
524   3, II |         takich ludzi jedną ręką brał tak... za włosy, a drugą za
525   3, II |             mogła odrzucać od siebie tak wielkie, niespodziewane,
526   3, II |      skarżyła się dziewczynka - mnie tak nudno, nudno ciągle u mamy
527   3, II |              się na chłopów?~Było to tak. Dziś, dużo jeszcze przed
528   3, II |             kropel. Wszystko tu było tak prawie, jak u Anzelma i
529   3, II |           mogłem tę promocję, której tak często sąsiedzi moje doświadczają.
530   3, II |             się najgłębszym basem, a tak serdecznie, że aż mu tłuste
531   3, II |           oczu nabiegły.~- A to mnie tak moja imość wystrychnęła... -
532   3, II |           kroił chleb, którego spód, tak jak u Anzelma, okrywały
533   3, II |              jeszcze ani skosztował, tak go Elżusia ustawicznie pędzała
534   3, II |            następuje... - śpiewała - tak i ja... z dostatków takich
535   3, II |           Starzyński śmiał się znowu tak, aż mu łzy do oczu nabiegały.
536   3, II |           ucha kuzynki.~- Czegoś się tak zarumieniła? - z filuterną
537   3, II |      słowicze trele młodą dziewczynę tak przestraszyły. Nie spostrzegła
538   3, II |              bardzo, bo wyglądało to tak, jakby zmówili się tu przyjść
539   3, II |            kuzynce szepnął:~- Czegoś tak posmutniała, Justynko?~Wesoło
540   3, II |             a według wieści Michała, tak jak i Jan, wrócić miał ledwie
541   3, II |            swoje skosił. Zmachał się tak, że mu i teraz jeszcze krzyż
542   3, II |             lub bronowania zdatne...~Tak wyskarżywszy się uczuł wracającą
543   3, II |             a w małym garnku barszcz tak samo w górę kipi, jak i
544   3, II |       ofiarowuję i proszę je przyjąć tak... tak... jak ja...~Miała
545   3, II |             proszę je przyjąć tak... tak... jak ja...~Miała widać
546   3, II |               ale widząc twarz Marty tak drgającą, jakby ją w mnóstwo
547   3, II |         Przepraszam cię, Widziu, ale tak jestem osłabioną... z osłabienia
548   3, II |             zresztą wydawała się jej tak niesłychaną, że nie uważała
549   3, II |          młodości i jakim, niestety, tak prędko i bezpowrotnie być
550   3, II |            dodał - to już na świecie tak! Przeciw komu Pan Bóg, przeciw
551   3, II |            klamce rękę położył. Stał tak chwilę w nieśmiałej i wahającej
552   3, II |       jeszcze nie widywano Benedykta tak ponurym i rozjątrzonym,
553   3, II |              nie mogę. Teraz, panie, tak odwykłem, że jak tylko co
554   3, II |        księgozbiór - wcale nieduży - tak wystraszonymi, prawie przerażonymi
555   3, II |    powracający siedział na bryczce z tak raźną i wypogodzoną miną,
556   3, II |             co mają, na licytację... tak!~- Idź ty, Zygmusiu, na
557   3, II |    zdarzeniach podobnych nic mu już, tak jak dawniej, we środku nie
558   3, II |            oczu zatrwożeniem. Usiadł tak, że końcem stopy obutej
559   3, II |             słuchać nie chcesz, jest tak czystą, wzniosłą, idealną,
560   3, II |            sobie wiersz, który oboje tak lubiliśmy dawniej: Ils ont
561   3, II |          Poniżyć się nie chciałam... Tak, kuzynie, chociaż byłam
562   3, II |    wystarczyłaby ona zawsze?... Może tak... może nie... ale znalazłam
563   3, II |             o parę kroków i z twarzą tak prawie białą, jak leżąca
564   3, II |            romansach, których kiedyś tak wiele czytywaliśmy razem!...~
565   3, II |          jeszcze, gdybym cię jeszcze tak jak dawniej kochała, przestałabym
566   3, II |              popędliwą, dumną. Nigdy tak piękną nie wydała się Zygmuntowi.
567   3, II |    oszukujecie samych siebie? Może i tak bywa. Ale ta poezja jest
568   3, II |           wszystkich praw świata. O, tak! Ale o jakiej miłości, ty,
569   3, II |              może, abyś ty, Justyno, tak ognista niegdyś, poetyczna,
570   3, II |      późniejsze nawet lata spędziłem tak, jak spędzać je musiała
571   3, II |        niepospolitych, wysokich... a tak wszystko skierowywałaś,
572   3, II |            jest prawdą, moja mamo?~- Tak - odszepnęła.~Z powstrzymywaną
573   3, II |              twoim idealnym świecie, tak jak zaklęta księżniczka
574   3, II |                Nie bardzo - sarknął.~Tak cicho, że zaledwie mógł
575   3, II |            to uczucie było przyczyną tak prędkiego zobojętnienia
576   3, II |              uczynić jesteś gotów... tak! ty to uczynisz pewno, gdy
577   3, II |          moja droga mamo, proszę się tak nie unosić! Któż tu mówi
578   3, II |      odmawiały, powstała i zapłakała tak, jak płakała zwykle, bez
579   3, II |          odraz i niedołężności nigdy tak nie myślała, nigdy na wielkie
580   3, II |            przekonania, szczególniej tak bezinteresowne, o, tak nadzwyczajnie
581   3, II |  szczególniej tak bezinteresowne, o, tak nadzwyczajnie bezinteresowne!
582   3, II |                  Boże! Boże! Boże!~- Tak, moja mamo. Niech mama mnie
583   3, II |         szept, to gwałtowny, to znów tak cichy, jak gdyby z konającej
584   3, III|            smętnym, uciszonym okiem. Tak jak ziemia, która uśmiechała
585   3, III|      guziczków osypany rozpierał się tak szeroko, że nic już przy
586   3, III|             pokrzywy. Ale działo się tak tylko u płotów, stodół i
587   3, III|            słynęła ambicja, mowność, tak do ochoczej zabawy, jak
588   3, III|             bar i obfitością czupryn tak przenoszący wszystkich,
589   3, III|           potem papierosa zapaliła i tak już z zapalonym papierosem,
590   3, III|           dumy odrzucone w górę.~Ale tak wyglądali tylko - młodzi.
591   3, III|       Podstarzałe lub stare kobiety, tak samo jak rówieśnicy ich
592   3, III|            tylko opóźniającym się, a tak ważnym gościu była mowa.
593   3, III|           Domuntówna z kim innym już tak jak prawie jest zaręczoną.
594   3, III|      zaświeci? Ale widać już Pan Bóg tak chce, żeby jednym były gody,
595   3, III|    uśmiechały się do siebie w sposób tak znaczący, że to uwagę wszystkich
596   3, III|           obwiązano białym krawatem, tak szerokim i twardym, że najlżejszego
597   3, III|           zupełną, a cisza stała się tak wielką, że śród niej słychać
598   3, III|       czuprynie przeciągnął i głosem tak donośnym, że go za oknami
599   3, III|      dzisiejszym nie płakała? Ale ja tak powiadam, że nic nie ma
600   3, III|            bryliantowy dar otrzymał, tak ukontentowanym bym nie był,
601   3, III|             takiej małej znajomości, tak poufale... ale ślicznie
602   3, III|     przyjaciela w szerokich dłoniach tak mocno ściskając, że aż biała
603   3, III|             jakby do uśmiechu.~- Ale tak samo i lejców zbytnio żonce
604   3, III|              Teraz już rozpłakał się tak, że końca słów. jego nikt
605   3, III|               tam... za asystą!...~I tak dalej, i tak dalej, przez
606   3, III|            asystą!...~I tak dalej, i tak dalej, przez dobry kwadrans,
607   3, III|       ugaszczając i zabawiając gości tak gorliwie, że aż oblewał
608   3, III|              wesele, i to córki, ot, tak samo jednej, jak ta jedna
609   3, III|              w swojej pokucie umrze!~Tak nie po weselnemu trochę
610   3, III|              zębach dłubać, zupełnie tak jak najpierwsze arystokraty
611   3, III|        Staniewski o wysokim czole, i tak może we dwunastu utworzyli
612   3, III|             się, aby w dzień weselny tak pokazywać się ludziom?~Wysoka,
613   3, III|             z głowy nie wyskakiwały, tak patrzał w nią. Widział ją
614   3, III|        spojrzał. Ona zarumieniła się tak, jak to w czasie poranku
615   3, III|            tymi ludźmi mówić i mówić tak lubiła. Siedziała między
616   3, III|             wywijając, a przytupując tak często i gromko, że pod
617   3, III|          kajdany z nóg pozrzucali, w tak siarczystą puścili się galopadę.
618   3, III|           byle wiedzieć, o czym pani tak zamyśliła się w tym momencie?~
619   3, III|             lub mówić będą. Wyglądał tak, jakby mu coś potajemnego
620   3, III|         wesele nie przychodzi, Janek tak wygląda, jak gdyby wczoraj
621   3, III|              ludzi rozważało, co też tak ciekawego być może w gadaniu
622   3, III|          strojowi. Aż w oczach miga, tak się bogato wystroiła. Wiadomo!
623   3, III|            uprzejmą się stała. Kiedy tak, to tak! Niechże widzi,
624   3, III|             się stała. Kiedy tak, to tak! Niechże widzi, że i ją
625   3, III|          czas, a w dekretach boskich tak zapisano, aby była pora
626   3, III|        innego, ale trudno kogoś śnić tak mało znając. Jaśmont wtedy
627   3, III|          upewniony, że ja o tę osobę tak dbam, jak pies o piątą nogę.~
628   3, III|            przyciskała, oczy zaś jej tak błyszczały, że Jaśmont je
629   3, III|              kiwali i szeptali, że z tak piękną panną miło by było
630   3, III|          matką jej stanąwszy, prawie tak pięknie, jak Janek, zaśpiewał:~
631   3, III|              przyśpiewków hasło dał, tak je i zakończył, nie w porę
632   3, III|          tego i ja zechcę; jak każą, tak ja postąpię...~- Dobrze!
633   3, III|    młodzieniec z cicha przemawiał:~- Tak, moja droga Maryniu, wyjadę
634   3, III|                   Kiedyż ja, Widziu, tak mało oświeconą jestem, tak
635   3, III|           tak mało oświeconą jestem, tak mało jeszcze wiem i umiem...~-
636   3, III|            kiedykolwiek, skoro dotąd tak wesoło kawalerskiego stanu
637   3, III|        rzuciła. Trzęsła się przy tym tak, jak gdyby ją febra brała.
638   3, III|       złodzieja obronić potrafi!~Już tak widać wszystko na dobre
639   3, III|              grubowatej panny. Kiedy tak, to tak. Jeżeli temu, kto
640   3, III|      grubowatej panny. Kiedy tak, to tak. Jeżeli temu, kto ubligi
641   3, III|          prawie miejscu, w którym go tak często Elżusia i Antolka
642   3, III|         jednym gałęzie zwieszały się tak nisko, że Justyna, aby pod
643   3, III|        lipami na trawie siedzących i tak przyciszoną rozmową zajętych,
644   3, III|            dlaczego wtedy pan Anzelm tak skołowaciał?~- Ślicznością
645   3, III|              oślepiony zostałem...~- Tak, tak to kiedyś było! - głową
646   3, III|         oślepiony zostałem...~- Tak, tak to kiedyś było! - głową
647   3, III|              szepnęła stara panna.~- Tak, tak to było! - potwierdził
648   3, III|         szepnęła stara panna.~- Tak, tak to było! - potwierdził Anzelm.~
649   3, III|              pomocą jemu służył?~- A tak, tak to było! Wieczny smutek! -
650   3, III|         pomocą jemu służył?~- A tak, tak to było! Wieczny smutek! -
651   3, III|        medalik na szyi zawieszała?~- Tak, tak to kiedyś było... -
652   3, III|              szyi zawieszała?~- Tak, tak to kiedyś było... - powtórzyła.~-
653   3, III|              było... - powtórzyła.~- Tak, tak to wszystko przeciwne
654   3, III|                   powtórzyła.~- Tak, tak to wszystko przeciwne wiatry
655   3, III|          Nieszczęśliwa moja głowa!~I tak dalej, dalej, pieśń o rozkoszach
656   3, III|           pani...~Zatrząsła głową:~- Tak, tak to było!~Od skrętu
657   3, III|              Zatrząsła głową:~- Tak, tak to było!~Od skrętu rzeki
658   3, III|        rydzów albo do ziemi podobne. Tak jak pośród młodzieży bawiącej
659   3, III|             górę podniósł.~- I niech tak w przyszłości swojej doścignę,
660   3, III|              że był to oszust, skoro tak pięknie i rozumnie gadał? -
661   3, III|         prawie i nie słyszeli o nim, tak spokojnie w swoim zaciszku
662   3, III|          choć od pana Korczyńskiego, tak samo jak inni, niejeden
663   3, III|           pójść. Wola boska! Niech i tak będzie! Gdyby jednak pan
664   3, III|            okryte zacierał i ściskał tak, że aż stawy w palcach trzeszczały.
665   3, III|             nie zarzynał. Jeżeli zaś tak już nadmiar pieniędzy tych
666   3, III|        interes wcale nie należy, ale tak samo, jak Bohatyrowicze,
667   3, III|           sobie niosłem. Jednakże ja tak mówię: żeby pan Korczyński
668   3, III|              korzyść wynikała. Bo ja tak mówię: u pana Korczyńskiego
669   3, III|              u nas maleńkie. Więc ja tak mówię: nijak być nie może,
670   3, III|             się w potrzebie. Tedy ja tak mówię...~Ale nie pozwolono
671   3, III|        siebie.~- A pewno! a jakże! a tak jest! ze wszech stron wołano. -
672   3, III|            kawałki ziemi, co u niego tak jak prawie marnują się,
673   3, III|              swoje spoglądać.~- A ja tak mówię - raz jeszcze z zastanowieniem
674   3, III|          niepotrzebne. Jak nędznemu, tak też i bogatemu lepiej nie
675   3, III|        rozważnie i zwolna ciekących, tak teraz szmer ten roztapiał
676   3, IV |              ciemnym punkcie salonu, tak że go wcale widać nie było,
677   3, IV |             Nie było szczęścia... o, tak, nie było szczęścia...~Wszystko
678   3, IV |            klasztorną celę. Jak tam, tak i tu czuć było życie twarde,
679   3, IV |         ciężki i ponury. Te motylki, tak samo jak teraz, kręciły
680   3, IV |          przeczytać. I wtenczas było tak samo. Wyjmował spod przycisku
681   3, IV |              znowu się przekonał, że tak nie było. Swoja krew, swój
682   3, IV |     przycisku wyjął i czytać zaczął, tak zupełnie, jakby rozkosz
683   3, IV |          bracie masz dobre plecy. Ot tak, powiodło się mnie na służbie,
684   3, IV |              jeden pozostał Zupełnie tak, jakby z kogoś wyciekł strumień
685   3, IV |      wieczora, który do dzisiejszego tak był podobnym? Coś go wtedy
686   3, IV |            on! tylko dorosły teraz i tak dojrzały, jakby każdy rak
687   3, IV |           skóry obdzieram, prawda?~- Tak, ojcze!~- Czekajże więc!~
688   3, IV |         szczególny dźwięk głosu syna tak uderzyły Benedykta, że umilkł,
689   3, IV |     zapytujemy - podchwycił Witold - tak, mój ojcze, całą siłą umysłów
690   3, IV |              prawa, mój ojcze, igrać tak z najświętszymi uczuciami
691   3, IV |       wszystkich otchłani myśli? Kto tak mniema, niech o to zapyta
692   3, IV |          której on sam nurzał się od tak dawna; co więcej, z jednego
693   3, IV |      wyciągnął, wpatrzył się w syna. Tak; było to istotnie dziecię
694   3, IV |             kwiatów nie rozwierają z tak męczeńskim pośpiechem tak
695   3, IV |            tak męczeńskim pośpiechem tak purpurowych kielichów Łatwo
696   3, IV |            ku tej męce popychała go, tak jak niezawodnie ku wszelkiej
697   3, IV |              straszno... straszno mi tak mówić do ciebie, ojcze!
698   3, IV |         prawda? Przebaczysz? i znowu tak samo kochać mię będziesz
699   3, IV |               wymówił:~- Boże! Boże!~Tak samo niegdyś, z tą samą
700   3, IV |             Zatrzymał się na chwilę; tak już dawno w ten sposób i
701   3, IV |            natury tej siły, która go tak dziwnie wśród rozmowy z
702   3, IV |            się na zewnątrz naczynia, tak gorycze, żale, gniewy napełniające
703   3, IV |          rozmawiał z mnóstwem ludzi. Tak już przywykł. Dziś dopiero
704   3, IV |              od tego czasu upłynęły, tak wszystko dokoła niego zmieniło
705   3, IV |              plamę. Gdy nie mógł żyć tak, jakby pragnął, gdy potem
706   3, IV |            pod wąsami mruczał:~- No, tak, tak, chłopcze! Nie zgłupiałem
707   3, IV |           wąsami mruczał:~- No, tak, tak, chłopcze! Nie zgłupiałem
708   3, IV |            ulepiony, i nie spodlałem tak, aby poddać się woli bab,
709   3, IV |              błękitny świt ukazał go tak wyprostowanym, rześkim,
710   3, IV |           modlił się Apostoł.~- A ja tak mówię: że z tego zasiewku,
711   3, IV |        zagrodzie i drodze; w gumnie, tak jak wczoraj na oścież otwartym,
712   3, IV |        drużbanta, piękny głos Jana i tak basowe, że prawie grobowe
713   3, IV |             ziemi uchwycić.~- To nie tak jak panna Cecylia, która
714   3, IV |    przywoływań, nawet sprzeczek. Nie tak to łatwo było wszystkich
715   3, IV |            strapione i roztargnione. Tak stanęła przed Jaśmontem,
716   3, IV |          swoją wskakując wołał:~- Ot tak! nikt ze mną jechać nie
717   3, IV |           wystarczyło, aby na drodze tak przedtem gwarnej zaległa
718   3, IV |              jakie w serce uderzyło, tak wstrząsnął się cały i tak
719   3, IV |            tak wstrząsnął się cały i tak szybko ku zagrodzie swojej
720   3, IV |        odeszła? Może widziała, że on tak długo z Domuntówną rozmawia,
721   3, IV |             niecierpliwości paliły i tak go coś z miejsca podrywało.~-
722   3, IV |           wielkiej chwili ich życia. Tak nadlatujący z oddali wicher
723   3, IV |             wstrząsa głębiny lasów i tak przed wejściem słońca dreszcz
724   3, IV |           się w inną stronę. Było to tak, jakby oczekiwali, aby z
725   3, IV |               Zbliżył się do Justyny tak, że ramieniem rękawa sukni
726   3, IV |       listkami topoli stała prosta i tak wzruszona, że na chwilę
727   3, IV |              echo nie odpowiedziało, tak wołanie było ciche i tak
728   3, IV |             tak wołanie było ciche i tak prędko na jej ustach stłumił
729   3, IV |       srebrną topolą szemrały szepty tak ciche, że nie słyszał ich
730   3, V  |             życiu rozstaliśmy się na tak długo - do Benedykta się
731   3, V  |              twarz młodej panny była tak rozpromienioną, taki wyraz
732   3, V  |            się... o, jak cieszę się! Tak szczerze pragnę twego szczęścia
733   3, V  |             giął się przed Justyną i tak mocno usta do ręki jej przylepił,
734   3, V  |            Kirłowa aż wstrzęsła się, tak ją wyraz ten zabolał. Ależ
735   3, V  |            wyjść chcesz za chłopa... tak! za chłopa...~O Boże! cóż
736   3, V  |     stanowcze postanowienie twoje?~- Tak stanowcze - odpowiedziała -
737   3, V  |            gub siebie i nie obarczaj tak strasznie mego sumienia...
738   3, V  |             musiała, skoro cię aż do tak rozpaczliwego kroku przywiodła!~
739   3, V  |          piersi i szczęśliwej duszy, tak szczęśliwej, że byle co
740   3, V  |           brzeżku krzesła usiadła.~- Tak już głupią nie jestem, aby
741   3, V  |             zawołała - i ty doprawdy tak myślisz, jak mówisz? ty
742   3, V  |            krewną, nie z grzeczności tak mówisz?~- Ależ, jak Boga
743   3, V  |           płakała, aż zakaszlała się tak, że przez minut parę do
744   3, V  |              mieszkałeś w Korczynie, tak mieszkać będziesz. Pewno,
745   3, V  |       smyczek swój spojrzał.~- Kiedy tak - zaczął - to niech już