Tom, Rozdzial

 1   1, I  |      dobywał się z głębi beczki. Mało jednak zwracała nań uwagi
 2   1, II |  rubaszności męża okazanej wobec mało jeszcze znanego gościa.
 3   1, II |       zresztą te strony znam tak mało... świeżym przybyszem jestem...~-
 4   1, II |         krzyknęła Marta. - Alboż mało naczekałaś się jeszcze na
 5   1, II |        przez jedno z okien domu. Mało ich ona obchodziła. Nagle
 6   1, III|        swawolnik i wisus, jakich mało; nie tylko w całym domu,
 7   1, IV |   głosami, ale bardzo uprzejmie. Mało sobie znani, zeszli się
 8   1, IV |        Taką chyba, że paszy mają mało, więc chcą moją własnością
 9   1, V  |          kolei. Istotnie, bardzo mało posiadała wiadomości o tej
10   1, V  |     drzewa we dworskim ogrodzie. Mało o tym wiedziała, gdyż ogrodem
11   1, VI |    połowy ukryło się za borem.~- Mało już dziś będzie roboty mojej!
12   2, I  |      kuzynko - odpowiedział - za mało jestem filozofem, abym myślał
13   2, IV |       tak mocno, że aż bolało, i mało nie tysiąc razy mnie pocałował.
14   2, IV | najwięcej złych jest dlatego, że mało mając z chciwością ubijają
15   2, IV |       jedną, że łąk i wypasów za mało ma, a drugą, że woda nadmiar
16   2, V  |     pokornie przenieść. Widać za mało cierpliwy i pokorny byłem,
17   2, V  |          nie myślałem. Wszak już mało nie dwa tysiące lat temu
18   2, V  |       rzecz, że kto wiele ściga, mało dogoni. Dobranoc państwu!
19   3, I  |        długą i burzliwą, która o mało nie nadwerężyła na zawsze
20   3, I  |          że jest on fizycznie za mało na wiek swój rozwiniętym,
21   3, III|        ale trudno kogoś śnić tak mało znając. Jaśmont wtedy cicho
22   3, III|           Kiedyż ja, Widziu, tak mało oświeconą jestem, tak mało
23   3, III|       mało oświeconą jestem, tak mało jeszcze wiem i umiem...~-
24   3, III|        oparzony tym zapytaniem o mało się z płotka nie porwał.~-
25   3, IV |        to ja... ale niemało, nie mało nas takich było! Śmiech