Tom, Rozdzial

 1   1, I  |     twarzy. Może kiedyś były one jedyną jej pięknością, a teraz,
 2   1, III|         z nią właśnie, uważał za jedyną zorzę, która na niebie jego
 3   1, V  |         do której dawna, silna i jedyna jej dotąd miłość uderzyła
 4   1, VI |         Znać było, że ziemia, ta jedyna podstawa, na której stały
 5   2, I  |        się ze mną zawsze! Jesteś jedyną w świecie osobą, która mi
 6   2, I  |      gorzej niż zwykle, ponieważ jedyną chorobą moją jest nieopisana
 7   2, I  |          potrzebuje... i jest to jedyną jej przywarą, a zarazem
 8   2, II |      trochę skrzypnęło i była to jedyna oznaka, że czuł się cokolwiek
 9   2, II |          dziś, gdy cierpiałam... Jedyna to istota, przez którą kochaną
10   2, II |        którą kochaną jestem...~- Jedyna! - z wyrzutem zaszeptał
11   2, III|          których pracowali, były jedyną ich własnością, ale dlatego,
12   2, III|         daleko jeszcze gorsze, a jedyna różnica - w formie!~W słowach
13   2, III|         i może jeszcze gorsze... jedyna różnica w formie!~Starzyńska
14   2, III|       powtórzył słowa Justyny:~- Jedyna różnica w, formie... czyli
15   2, IV |        Wyszła dziewczyna, wyszła jedyna,~Jak różowy kwiat,~Rączki
16   3, I  |        na łąkę ogrodowej furtce. Jedyną oznaką wzruszenia, którego
17   3, I  |   Marniał tu, po prostu marniał. Jedyną usługą, jaką oddało mu kilkotygodniowe
18   3, I  |      gdyby miłość jego dla męża, jedyna, na jaką zdobyć się mogło,
19   3, II | przyczyną najważniejszą, ale nie jedyną, była dzisiejsza rozmowa
20   3, III|          stojących ludzi, którzy jedyną złotą chwilę swojej przeszłości
21   3, III|        Wyszła dziewczyna, wyszła jedyna,~Jak różany kwiat...~- To
22   3, IV |     tragedie... One też są naszą jedyną nadzieją! Jaką nadzieją?
23   3, IV |         rozbitek chwyta i ściska jedyną deskę ze strzaskanego statku
24   3, IV |        synie myślał.~Była to już jedyna jego nadzieja.~Dwa razy
25   3, IV |        Królowo moja! najdroższa! jedyna! czy moja ty? czy moja?