Tom, Rozdzial

 1   1, II |        więc kawę z sucharkami, troszkę szynki zjadłem i grałem
 2   1, V  |        serca, że od tego czasu troszkę zwariował. Nie to, żeby
 3   1, V  |   całkowicie wariatem był, ale troszkę... Jadwiśka pięknie staruszka
 4   1, V  |    świata nie widzi, a do tego troszkę głupi. A siostrę ich, Elżunię,
 5   1, V  |         A warto by było rozumu troszkę nabrać, kiedy już tak jak
 6   1, V  |     stąd idzie, bo jak jeszcze troszkę tu postoi, znów pan Korczyński
 7   1, VI | zielonych, a ludzie pobudowali troszkę osad, w których trudnili
 8   1, VI |        i inszych zwierząt albo troszkę miodu i wosku, albo przyswojonego
 9   2, II | Wielkie rozdrażnienie nerwów i troszkę kataru, bronchitów, jak
10   2, II |   nieszczęścia, zakaszlałam... troszkę tylko, mówię ci, że troszkę...
11   2, II |    troszkę tylko, mówię ci, że troszkę... A on popatrzył na mnie
12   2, II |        rana, przy kawie, tylko troszkę sucharków zjadłem! Żeby
13   2, III|    Niechby choć panna Antonina troszkę pomogła?~- A to dla jakiej
14   2, III|     lepiej u nas rośnie, a jak troszkę podrośnie, to i nas dopatrywać
15   2, III|       niej ustami przylgnął.~- Troszkę spodziewałem się, że pani
16   2, III|    twarz jej spojrzał.~- Bo to troszkę i wstydno, że do tego czasu
17   2, III|       ciała. Ale kto raz, choć troszkę, duszne radości i żałości
18   2, IV |    młoda jeszcze była, i kiedy troszkę wprzódy stryja żegnała,
19   2, V  |       miodu dostał!~Co tam, że troszkę boli, nim za mąż wyjdziesz -
20   2, V  |     siłę dobrą mając, bo tylko troszkę opierał się na kiju; aż
21   2, V  | zapytała: czy ty już w nim ani troszkę zakochaną nie jesteś? Aż
22   2, V  |   prosił: "Kochaj ty mnie choć troszkę i nazywaj mnie po imieniu,
23   3, II |      doświadczają. Bo choć oni troszkę i bogatsi ode mnie, ale
24   3, III|      dzieci nasze, jak jeszcze troszkę rozmnożą się, wszystko porzucą,