Tom, Rozdzial

 1   1, II |       grubą kibić i cienką, żółtą szyję towarzyszki. Ale ona gwałtownie
 2   1, III|        Wpadło, poskoczyło, rękami szyję Korczyńskiego objęło i bardzo
 3   1, IV |           mu z głowy; ale zarazem szyję zazwyczaj sztywnie wyprostowaną
 4   1, V  |      łaskawie muskały jej włosy i szyję. Zza łez widziała wpatrzone
 5   2, II |    stanika, aby białą i kształtną szyję lepiej odsłonić. Potem za
 6   2, III|      brzegu włosów aż po ogorzałą szyję krwią nabiegła i z turkusowych
 7   2, III|      policzki, uszy i aż ogorzałą szyję opłynęły. Z tym jeszcze
 8   2, IV |       świeży zalotnie odkrywający szyję jej i całe prawie ramiona.
 9   2, IV |      wiążą, jest jeden, co obuwie szyje; zresztą, zbierają się po
10   2, V  |      czeczotki. Suknie im krawiec szyje, Żydek w miasteczku; mają
11   2, V  |           do synogarlicy wiecznie szyję po cukier wyciągającej,
12   3, I  |       oczami ramiona zarzuciła na szyję męża, mocno go pocałowała,
13   3, I  |       radości rzuciłaby się mu na szyję. Ale on nie spostrzegając
14   3, I  |        zarzuciła mu tylko ręce na szyję i lgnąc do niego całym swym
15   3, II | dokończyła, tylko z podskokiem na szyję starej panny szczupłe ramiona
16   3, III|       miała narzeczonego, którego szyję obwiązano białym krawatem,
17   3, III|       świsnął, przeleciał i tylko szyję Janka z lekka drasnąwszy
18   3, IV |     śnieżną i łabędzich kształtów szyję wyciągała nad książką, z
19   3, IV |        Drobne ramiona objęły jego szyję, niewinne oczy zajrzały
20   3, IV |           i wiosny. Pochylił się, szyję wyciągnął, wpatrzył się
21   3, IV |           laty, Witold ramiona na szyję ojca zarzucił i rozpalonymi
22   3, V  |         od dawna już ona nie śpi, szyje może albo ubiera się do
23   3, V  |      wesoła, rzuciła się matce na szyję i, rozszczebiotana, zaraz
24   3, V  |         uwagą popatrzała na nią i szyję jej obejmując do ucha szepnęła:~-