Tom, Rozdzial

 1   1, I  |       zawołał na konie, aby szły prędzej.~Wóz zaczął toczyć się prędzej.
 2   1, I  |   prędzej.~Wóz zaczął toczyć się prędzej. Justyna z zaciekawieniem
 3   1, III|         i rozumiał; rozumiał, że prędzej lub później, może wcale
 4   1, III|         teraz... wynoście się... prędzej!~Ten, który nazwał siebie
 5   1, III|         się trochę, że żona jego prędzej czy później weźmie jakiś
 6   1, III|       Korczyn. Stopniowo i coraz prędzej te czterdzieści włók gorsze
 7   1, V  |  promieniejącą twarzą zawołał:~- Prędzej bym śmierci spodziewał się
 8   1, V  | przywitał?... Proszęż już iść... prędzej... mój rodzony!...~Bosy
 9   1, V  |       wisień z drzewa nazdejmuj! prędzej tylko!~- Na co?~- Dla gościa.~
10   1, V  |          rzucił przybyły i coraz prędzej, z coraz więcej błyszczącymi
11   1, VI |       Chodźmy, Jadwiśku, szukać! Prędzej chodźmy!~Dziewczyna podtrzymując
12   2, II |        znajduje się drodze coraz prędzej i zapalczywiej mówił. -
13   2, II |         dziwna niespodzianka, że prędzej lub później oświadczy się
14   2, III| Tymczasami...~Nagle ożywił się i prędzej nieco mówić zaczął:~- Tymczasami
15   2, IV |         w sercu, snuło się coraz prędzej, grało coraz głośniej, aż
16   2, IV |       wszystkim tym mówiła coraz prędzej, żywiej, wzburzoną falą
17   2, V  |   zmarznięty!" Wszyscy my poszli prędzej tak że matka nie zdążywszy
18   2, V  |      nocy, kiedy zechcę, jeszcze prędzej od ciebie iść potrafię -
19   3, I  |  przyzwolenia. Odjechali, aby co prędzej radosną wieścią obdarzyć
20   3, I  |         że w synu jej i Andrzeja prędzej lub później objawić się
21   3, I  |          nie zaznane ciepło i co prędzej udał się na łąkę. Może,
22   3, II |         Miało to znaczyć, aby co prędzej odszedł i spoczynku chorej
23   3, III|      może być, że przygłaskaniem prędzej by nas zmusił swego dobra
24   3, V  |      grzechem śmiertelnym... "Im prędzej, tym lepiej!" - myślałam.