Tom, Rozdzial

 1   1, I  | przedtem wysoko trzymał, trochę pochylił.~Dwie kobiety iść znowu
 2   1, III|   straszą, ażeby były grzeczne. Pochylił tedy karku i zajął się tylko
 3   1, III|         płacze...~Niżej jeszcze pochylił grubego karka, a wielkie
 4   1, III|     znowu, wzruszył ramionami i pochylił głowę tak nisko, że końce
 5   1, III|     było niedobre...~Korczyński pochylił się i usta dziecka pocałunkiem
 6   1, V  |    rychło gasiło jego wesołość. Pochylił znowu głowę, przygarbił
 7   1, V  |         opuścim!...~Stary głowę pochylił.~- Źle! źle będzie - szepnął -
 8   2, II |    ramiona zarzuconym, Darzecki pochylił się ku uchu szwagra tak,
 9   2, III|      oka znalazł się przy niej, pochylił się, uczynił ruch taki,
10   2, III|   zrobił parę szerokich kroków, pochylił się nad matką, szepnął do
11   2, III|         z nami jutro na Mogiłę?~Pochylił się trochę i nieśmiało w
12   2, III|       Głowę ku rękom splecionym pochylił i dwie grube łzy ściekły
13   2, IV |         szczęścia nie dostąpię!~Pochylił się trochę, w twarz jej
14   2, IV |        obalone drzewo jadłowcu. Pochylił się, w mgnieniu oka przezroczysty
15   2, V  |         krokiem przeszedł izbę, pochylił się i stryja w rękę pocałował.
16   2, V  |            rzekł krótko i znowu pochylił się nad rachunkową księgą.~
17   3, II |  przymusu, ale po paru minutach pochylił się i na żniwiarkę, to znowu
18   3, II |   domyślam się - odpowiedziała.~Pochylił się i chciał ująć jej rękę,
19   3, II |      przed matką siadając znowu pochylił się ku jej kolanom i rękę
20   3, III|        krawata i czoło ku ziemi pochylił. Fabian właśnie ku niemu
21   3, III|       pochylić się musiała. Jan pochylił się także i pod tym ciemnym
22   3, III|     palcach trzeszczały. Witold pochylił się nagle i te biedne, spracowane,
23   3, IV |    świeżością poranku i wiosny. Pochylił się, szyję wyciągnął, wpatrzył
24   3, IV |   nagłym zamyśleniem ogarnięty. Pochylił głowę.~- Wiem, ojcze, że