Tom, Rozdzial

 1   2, I  |       skrobania marchwi.~- A ja, mamo? - zawołała - przecież ja
 2   2, I  |      odpowiedziało:~- Kiedyż ja, mamo, jeść chcę!~- Masz tobie -
 3   2, I  |         będą! konfiturzki! i ja, mamo, chcę konfiturzek !~Z całej;
 4   2, I  |      głos Rózi, który zawołał:~- Mamo, Staś wrócił i ma okropną
 5   2, III|            to mówi: "Bo to mnie, mamo, ciemno robi się w oczach..."~-
 6   2, III|              Co tam o tym gadać, mamo! - z niezadowoleniem przerwał
 7   2, III|               Chodźmy do roboty, mamo! - wykrzyknął prawie chłopak.~-
 8   2, III|          nabrzmiały głos Jana:~- Mamo! proszę tutaj! Mamo! mamo!
 9   2, III|      Jana:~- Mamo! proszę tutaj! Mamo! mamo! proszę!~Żwawa, wesoła
10   2, III|        Mamo! proszę tutaj! Mamo! mamo! proszę!~Żwawa, wesoła kobieta
11   3, II |          powinna.~- Owszem, moja mamo, powinna ona wszystko widzieć
12   3, II |            Nieprawdaż, najlepsza mamo, że u stóp twoich i u twojego
13   3, II |          także jest prawdą, moja mamo, że przeznaczałaś mię do
14   3, II |         Czy to jest prawdą, moja mamo?~- Tak - odszepnęła.~Z powstrzymywaną
15   3, II |       najlepsza, najrozumniejsza mamo?~- Prawda. Ale do czego
16   3, II |      Czyż to podobna? Moja droga mamo, czyż ktokolwiek, po takiej,
17   3, II |         w rozmowie naszej, droga mamo, do punktu, na którym umieszczę
18   3, II |           Nieprawdaż, moja złota mamo, że tu panuje powszechny
19   3, II |    wyjeżdżałaś za granicę, droga mamo, i to dawno... jeszcze z
20   3, II |          idealistką jesteś, moja mamo! Skazywać się na wieczny
21   3, II |          unosi! Ależ, moja droga mamo, proszę się tak nie unosić!
22   3, II |          Boże! Boże!~- Tak, moja mamo. Niech mama mnie przebaczy,
23   3, V  | rozkładając z powagą wymówiła:~- Mamo, do domu!~Ale Kirłowa wcale
24   3, V  |     powagą powtórzyła:~- Kiedyż, mamo, ja chcę do domu!~Istotnie,