Tom, Rozdzial

 1   1, II |       czy ona kiedy po ludzku do kogo przemówi! Burknęła... chrząknęła...
 2   1, III|     wygadać się przed kim, ani u kogo rady albo pociechy zasięgnąć!
 3   1, IV | zamyślone rysy. Gdy szła albo do kogo przemawiała, głowę podnosiła
 4   1, IV |         innym mówić i żartować z kogo innego. Orzelski zaś w dwóch
 5   1, IV |          pani nie zazdrosna?~- O kogo? o co? - zapytała, ale patrząc
 6   1, V  |          A... a... a... od ko... kogo?~Zdziwił się tak, że aż
 7   1, V  |       Bardzo słusznie! bo kto na kogo kwiatami rzuca, ten tego
 8   1, V  |           bo Bóg kotwica moja, a kogo on ma w swojej obronie,
 9   2, II |         pewno wiedzieć może, dla kogo los łaskawym jest lub surowym?
10   2, III| przychodziło, że pani Bóg wie za kogo nas poczyta, może za rozbójników
11   2, III|    poradzić się także nie było u kogo. Toteż i dowiaduję się ze
12   2, IV |      widziała, czuła, że ten, do kogo mówiła, słuchał jej także
13   3, I  |        Nie wyglądała na kogoś, w kogo by już uderzył cios bolesny
14   3, I  |        ku mówiącej zwrócił.~- Za kogo? - rzucił krótko.~- Za pana
15   3, II |        naplecie się w gębie...~- Kogo Pan Bóg stworzył, tego nie
16   3, II |       uniesieniem zawołała:~- Za kogo mnie masz, kuzynie? O czym
17   3, III|         dwie godziny, a ten, dla kogo to czyniła, stał tam ciągle
18   3, III|        jak gdyby ją febra brała. Kogo właściwie ugodzić kamieniem
19   3, III|          rzucić wolno, bo nie od kogo, tylko ode mnie wszystko
20   3, III|         odłączone zostali. Ni do kogo przytulić się, ni od kogo
21   3, III|        kogo przytulić się, ni od kogo rady i światłości zaczerpnąć
22   3, IV |    sercem pełnymi... skarg!~- Na kogo? czyich? - zapytał Benedykt.~-
23   3, IV |     błysnął.~- Na mnie, cóż? Czy kogo na drodze zrabowałem albo
24   3, V  |   pełnoletnia, wolę swoją ma, za kogo zechce, wyjdzie...~- Wyjdzie!