Tom, Rozdzial

 1   1, III|           surduta prawie dotykały. Dłonie o kolana opierał i w ziemię
 2   1, III|     rachunkowe, wziął głowę w obie dłonie i pogrążał się długo w myślach
 3   1, V  | przygarbiły się znowu. Fabian obie dłonie na kłębach oparł i zjadliwie
 4   2, I  |            o ścierkę!~Kirłowa obie dłonie do głowy podniosła.~- A
 5   2, I  |      pozostawszy, z czołem na obie dłonie opuszczonym, słyszał z głębi
 6   2, III|      wyciągnęła. On tę rękę w obie dłonie pochwycił i nisko schylony
 7   2, III|          głową wyciągnąć puste swe dłonie. Były też chwile, w których
 8   2, III|           ruchem Witold w obie swe dłonie wziął jego rękę.~- Za drugie
 9   2, IV |            wziął je w szerokie swe dłonie i nisko schylony przylgnął
10   2, IV |             byle rozgrzać stygnące dłonie a ochłodzić rozgorzałe czoło.
11   2, V  |         przestąpił. Justyna w obie dłonie rękę jego wzięła i chwilę
12   3, II |           Ale w tej chwili giętkie dłonie obie ręce jego ujęły i przylgnęły
13   3, II |      będzie rada! rada!~Klasnęła w dłonie, podskoczyła, brata wpół
14   3, II |         wnet potem prostował się i dłonie na kłębach opierał, mówił
15   3, II |       pokoju, przy czym klaskała w dłonie, wołała i wyśpiewywała:~-
16   3, II |           tylko na krzesło, w obie dłonie wziął czoło i zawołał:~-
17   3, II |           i rękę jej wziął w swoje dłonie. Znowu też pieszczotliwie,
18   3, II |           jej usuwała, bo obie jej dłonie mocno ściskały krawędź stołu.~-
19   3, II |   rozumiała, co tam gaśnie, i obie dłonie mocno przyciskała do serca,
20   3, II |             Patrzała, patrzała, aż dłonie podnosząc do skroni, jak
21   3, III|        drogę zabiegł, rozgłośnie w dłonie uderzył i na całe gumno
22   3, III|         szczególniej kobiety. Aż w dłonie uderzały i chichotały z
23   3, IV |            uścisku uwalniając obie dłonie ku czołu podniósł i głucho
24   3, IV |            przed nim stanęła, obie dłonie położyła mu na ramionach