Tom, Rozdzial

 1   1, III|      tamto...'', słuchaczom się zdawało, że mądry i filuterny błysk
 2   1, IV |        w nią spojrzeniem, które zdawało się ją osypywać żarem gniewu
 3   1, IV |        przyjaźniejszego wyrazu. Zdawało się, że wnet podniesie swą
 4   1, V  |       się ona w różne kierunki; zdawało się nieraz, że już, już
 5   1, V  |       co z nią jest i być może, zdawało się jej, że patrzy w jakąś
 6   1, V  |          czyż znowu? Sto głosów zdawało się w niej wołać: Nie! A
 7   1, V  |        wszystko teraz śmiać się zdawało: i czerwone policzki, i
 8   1, V  |    Justynę.~Przypominała sobie. Zdawało jej się, że coś o miejscu
 9   1, VI |         pragnący. ~Justynie się zdawało, że słuchając tej popędliwej
10   2, I  |  dawnych pokutników, którym się zdawało, że za każdym uderzeniem
11   2, I  |     jakiegoś marzenia, Kirłowej zdawało się, że westchnął.~- Ale
12   2, I  |       wysoki stopień zapału, co zdawało się uszczęśliwiać i do dalszego
13   2, I  |         idących w tamtą stronę. Zdawało się; że machinalnie i bezwiednie
14   3, I  |  parodniowej słabości, w której zdawało się, że rozum utraci, nigdy
15   3, I  | najpierwszej młodości, w którym zdawało mu się, że tworzy, i raz
16   3, I  |         onieśmielona zaczęła:~- Zdawało mi się, że nic nie robisz,
17   3, I  |    chciał, na koniec odjechał i zdawało się, że o wszystkim, co
18   3, II |      Sam pomyśl, czyżbym mogła?~Zdawało mu się, że w jej głosie
19   3, II |           cichutko, jak się jej zdawało, do Teresy szepnęła i z
20   3, III|      pana rozciągnięty leżał, i zdawało się im, że wszystko już
21   3, IV |        w serce piekącą łzą. Już zdawało mu się nieraz, że tylko
22   3, IV |      których urzeczywistnienia, zdawało się mu, zależy skrzepnienie
23   3, IV |     będziesz, a kiedy tego lata zdawało mi się, że i te marzenia,