Tom, Rozdzial

 1   1, III|          ojca, tym czasom, które światła swe i wzloty otrzymywały
 2   1, III|          dzięki temu promieniowi światła, który kiedyś do jego głowy
 3   1, III|          żony. Resztki dziennego światła padały mu na twarz opaloną
 4   1, IV |          ogarniającej go płachty światła postać jego odcinała się
 5   1, VI |    pobłyskiwiały w oknach drobne światła, wzdymały się fale oddalonych
 6   2, II |  olśniewającej ulewy słonecznego światła wchodziła do przyciemnionej
 7   2, II |      oknem i w morzu słonecznego światła zniknęły. Jak giętka roślina
 8   2, III|        żałości poznał i dusznego światła zapragnął, ten dla niego
 9   2, IV |      niego jej oczach zamigotały światła coraz żywsze i rozrzewniony
10   2, IV |   niedawno tak świetnie igrające światła słoneczne, a po szczytach
11   3, I  |          rysunki gałęzi i efekty światła stworzone jakby ku rozkoszy
12   3, I  |          dającymi tyle i takiego światła, ile i jakiego wymaga praca
13   3, I  |          w każdej fali powietrza światła, woni, w każdym kamyku przydrożnym
14   3, III|          tu trochę tylko mętnego światła, z zasieków bił zapach uschłych
15   3, III|        promienie jej lampy nićmi światła ślizgały się po dachach,
16   3, III|          zanurzoną stała kolumna światła podstawą zwrócona ku powierzchni
17   3, III|   stojącej pod księżycem kolumny światła i nad zanurzoną w wodzie
18   3, IV | korczyńskim paliły się tylko dwa światła: jedno w buduarze pani Emilii,
19   3, IV |  wchodził on w słup księżycowego światła, ukazywała się w nim na
20   3, IV |          z ciemności i przez pas światła przechodząc półgłosem powtórzył:~-
21   3, IV |     dobrodziejstwo, każdy promyk światła, który by od ciebie padł
22   3, IV |   zbliżył się do nich; za trochę światła, za to, że duszę ludzką
23   3, V  |         nie przyniosło. A jeżeli światła, z łaski twojej, mój wuju,