Tom, Rozdzial

 1   1, II | zapytania; głosy zmieszały się. Słychać było huczenie Marty, śmiech
 2   1, III|         hałase, jakich ani razu słychać tu nie było od dawnego czasu,
 3   1, III|   jeszcze i to...~W głosie jego słychać było trochę łez i więcej
 4   1, III|         ale i w całym Korczynie słychać go było. Kiedy go do nauki
 5   1, VI |        miasta sprawę im zdawał. Słychać tam było wykrzyki jego :~-
 6   1, VI |          Rękę w górę podnosił i słychać było, jak szeroko i głośno
 7   2, I  |        drzwi za sobą zamykając. Słychać było, że mówiła tam z gniewem
 8   2, I  |  większą energią i zaciętością; słychać ją było na, całym dziedzińcu
 9   2, I  |   przyzwyczajeniem... wiesz! co słychać? Może choć trochę starasz
10   2, II |       kroku, bo w sali jadalnej słychać było ożywioną rozmowę i
11   2, II |         Ale we wnętrzu spiżarni słychać było wiele naraz odgłosów:.
12   2, III|  turkotu kół i szczekania psów. Słychać było głuche postękiwania
13   2, III|    zerwanych po drodze kwiatów. Słychać było cienkie głosy dzieci
14   2, III|         domowi, w którego sieni słychać było śmiejące się głosy
15   2, IV |       krzakach i pod paprociami słychać było pośpieszny szelest
16   2, V  |  silniej połyskiwały.~- Cóż tam słychać?... ha? co ty tam robisz?
17   2, V  |        i chwilę milczały. Potem słychać było znowu szept pytający:~-
18   3, III|        tak wielką, że śród niej słychać tylko było, niby podmuchy
19   3, III|       za oknami i aż w ogrodzie słychać było, mówić zaczął:~- Oto
20   3, III|         nawet głośnych oddechów słychać nie było, z takim wytężeniem
21   3, III|    przez kilka minut nic więcej słychać nie było, jak tylko szlochania,
22   3, III|      nazwiska przez kilka minut słychać nie było. Starzyńska w rozpaczy
23   3, III|        do pana...~W głosie jego słychać było wzruszenie, a pomimo