Tom, Rozdzial

 1   1, II |        ręce klasnęła i z wybuchem radości zawołała:~- A! pani już
 2   1, IV |           Wtem, jakby wtór do ich radości, rozległy się w salonie
 3   1, V  |           i otrzymywane, namiętne radości powitań, przyrzeczenia,
 4   2, II |           swego wyjdzie. Teresa z radości nad polepszeniem się jej
 5   2, II |        nieskończonej, lecz cichej radości i wdzięczności twarz jej
 6   2, III| zmieszanych uczuć: marzycielskiej radości i niezgłębionej tęsknoty.
 7   2, III|       trudno było odgadnąć, czy w radości niespodziewanej, czy w żałości
 8   2, III|         raz, choć troszkę, duszne radości i żałości poznał i dusznego
 9   2, IV |          u góry rosły, tańczące z radości wróble, szczygły i makolągwy.
10   2, V  |          cichej, jakby nieśmiałej radości. Z trochę jeszcze dygocącym,
11   3, I  |          w głębi szalała prawie z radości i dumy. Na powierzchowność
12   3, I  |           synie mówiono, a może w radości swej większy do nich pociąg
13   3, I  |      podniósł na nią, z okrzykiem radości rzuciłaby się mu na szyję.
14   3, I  |          pogniewani? - z wybuchem radości zawołała.~- Ach, nie tylko...
15   3, II |   uśmiechem prawdziwie dziecinnej radości.~- Śliczne pantofle! - zawołała. -
16   3, II |           Uśmiechając się więc od radości, żałośliwym jednak tonem
17   3, III|         Potem on gestem namiętnej radości włosy z czoła odrzuciwszy
18   3, III|           zeschłym palcem, z łuną radości na wyłysiałym czole wspominał:~-
19   3, IV |       dziękujesz?~Drugą przyczyną radości Dominika, którą dzielił
20   3, V  |         dziś ma aż pod sufit?~- Z radości, panno Leoniu, z radości! -
21   3, V  |          radości, panno Leoniu, z radości! - uśmiechał się Kirło. -
22   3, V  |         zadziwienia, rozczulenia, radości.~- Królu mój! - zawołała -
23   3, V  |          prowadzić, i z okrzykiem radości do rąk mu się rzuciła.~Poszli