Tom, Rozdzial

 1   1, III|           niziny nie spadło. Może ono i miało skrzydła, które
 2   1, III|        sosen i jodeł nazywało się ono Świerkowym; teraz powszechnie
 3   1, III|        teraz, w czasie żniw, było ono wilgotnym od potu, od opalenia
 4   1, III|         od nas takich ofiar. Może ono być piękne i szczęśliwe,
 5   1, III|     odczytywał. Cóż? życie! czego ono z ludźmi nie wyrabia? jednego
 6   1, V  |       została niżeli miłość. Było ono także ostrą strzałą, która
 7   1, V  |        smutnego; owszem, brzmiało ono raźnie i ochoczo. Wnet potem
 8   1, V  |         on śpiewać zaczyna, kiedy ono wzejdzie, i nikt jemu tego
 9   1, V  |           oczami spoglądał. Stało ono u skłonu nieba, w bliskiej
10   1, VI |        Szafirowe w środku, bladło ono u skłonów, na zachodzie
11   1, VI |           Kiedyś, kiedyś uderzyło ono o ląd i przedarło w nim
12   1, VI |         stronę słońca; znikło już ono za borem, lecz Niemen teraz
13   1, VI | prawdziwego kochania zażądasz, to ono dla ciebie za wysoko rośnie;
14   2, I  |         potokiem? Czy nasuwało mu ono porównania, uwagi, myśli
15   2, II |         wołanie pani Emilii. Było ono tak żałosne, że prawie bosa,
16   2, IV |           nad tym długo. Powstało ono naprzód z doświadczeń życia,
17   2, IV |          przed nim, w ten sam jak ono sposób, mknęło drugie, trzecie,
18   3, I  |          Odpowiedział, że wyrasta ono na francuskiego markiza,
19   3, II |     ciebie trudniejszym, niż bywa ono dla innych. Jednak, moje
20   3, III|     zapładniających ogni wywabiło ono z szaty ziemi świetne jej
21   3, III|     wybuchała radością, ogrzewało ono jeszcze, lecz już nie paliło,
22   3, IV |         zdawać się mogło, że było ono także miejscem męczarni
23   3, IV |     imienia wspominać, bo ciągnie ono za sobą bladą marę strachu!