Tom, Rozdzial

 1   1, II |        ubraniach; gdzieniegdzie, nisko nad rzeką, skrzydlatymi
 2   1, III|        czerwoności ogorzały kark nisko pochylał. Coś go dręczyło,
 3   1, III|   ramionami i pochylił głowę tak nisko, że końce wąsów klap surduta
 4   1, IV |  jadalnej zobaczyła Martę, która nisko schylając się nad stołem
 5   1, V  |     rozczochranych konopi. Dalej nisko na zagonach rosły lub wiły
 6   1, VI |    powiał nim przed starcami tak nisko, że aż z brylantowego pióra
 7   1, VI |   kamiennego złomu pochyliła się nisko. Powolnym, zamyślonym szeptem
 8   2, I  | silniejszy jeszcze jak wprzódy i nisko giął szczyty topoli. Olchowy
 9   2, I  |    czerwoną kresę. Jednak Różyc, nisko pochylony; złożył na tej
10   2, II |        trochę i wyszczuplał, tak nisko głowę pochylał i porywcze
11   2, III|    garście żyta i tnąc je równo, nisko przy ziemi. Jednak ile razy
12   2, III|          obie dłonie pochwycił i nisko schylony na chwilę do niej
13   2, III|          u pieca stojącej, głowę nisko zwiesił, ramiona u piersi
14   2, IV |        parnym powietrzu powoli i nisko sunąc co chwilę przysłaniały
15   2, IV |      która z głuchym brzęczeniem nisko nad wodą leciała. Z przeciwnego
16   2, IV |       coraz głośniej. On szedł z nisko pochyloną głową, w ziemię
17   2, IV |    pośród których szemrały tylko nisko, nisko przy ziemi krzątające
18   2, IV |    których szemrały tylko nisko, nisko przy ziemi krzątające się
19   2, IV |          w szerokie swe dłonie i nisko schylony przylgnął do nich
20   3, II |       kłaniał się po wielekroć i nisko, a wnet potem prostował
21   3, III|         kreta kopał w cichości i nisko, ale lud z tą ziemią jak
22   3, III|        gałęzie zwieszały się tak nisko, że Justyna, aby pod nimi
23   3, III|          wzruszenie, a pomimo że nisko się kłaniał i pokornie prosił,