Tom, Rozdzial

 1   1, I  |           oni, po swojemu robię i nikogo to obchodzić nie powinno.~
 2   1, II |      cisnęły płomienie gniewu. Na nikogo z obecnych nie spojrzawszy
 3   1, III|       jakie... Żyję na pustyni... nikogo nie widując, sama przed
 4   1, III|        dniami i tygodniami czasem nikogo z domowych nie widując i
 5   1, V  |       jego siedem lat miałem i do nikogo, zdaje się, tak jak do niego,
 6   1, V  |           postrzeżona dotąd przez nikogo, podstarzała kobieta, w
 7   1, VI |         nad którą stał bór, przez nikogo nie ruszany... ten sam!~
 8   1, VI |           nigdy i krwi ani potu z nikogo nie wyciskali. Bywało, że
 9   2, I  |         walczyła dobrodziejstw od nikogo przyjmować nie chcąc. Dwie
10   2, II |           który nic nie szanuje i nikogo nie kocha. Nikogo nie kochasz
11   2, II |       szanuje i nikogo nie kocha. Nikogo nie kochasz i wszystkich
12   2, V  |        przykład jemu, który przez nikogo nie postrzegany może sobie
13   3, I  |    rzeczywistości nie naśladowała nikogo; zbyt silnie kochała, aby
14   3, II |           lecz w pobliżu nie było nikogo. Na usta Witolda wybiegł
15   3, II |       minut niespostrzeżony przez nikogo za niskim ogrodzeniem stał
16   3, III|      papierosem, oczy mrużąc i na nikogo nie patrząc, wyższość swą
17   3, III| Starzyńskich, a że tu obce były i nikogo prawie nie znały, nieśmiało
18   3, III|         burzył się i buntował. On nikogo prosić o nic nie będzie,
19   3, III|         jakże! Starość grubianka, nikogo nie zdobi...~Nie zauważyli,
20   3, III|     nijakich my nigdy nie mieli i nikogo nie gnietli i nie ssali.
21   3, IV |            wśród śpiewających, na nikogo nie spojrzawszy, przebiegła,
22   3, V  |        przyjedzie... natychmiast!~Nikogo słowa te nie zadziwiły,
23   3, V  |           robić? Ale ja oszukiwać nikogo za żadne skarby świata nie