Tom, Rozdzial

 1   1, III|           szepnęła kobieta.~- Oj! - krzyknął prawie mężczyzna - bodaj,
 2   1, III|           nie pozwolim...~- Podam - krzyknął Korczyński - i także nie
 3   1, III|           Za pozwoleniem pańskim! - krzyknął zagrodowiec - złodziejami
 4   1, III|         nadziejo moja!~Chłopczyk aż krzyknął, taki mocny i szorstki całus
 5   1, V  |   chłopakowi spojrzeć.~- A co to? - krzyknął.~- Niech pan Fabian do upamiętania
 6   1, VI |           przez te szerokie otwory, krzyknął aż z zadziwienia i żartobliwie
 7   2, II |         śliczne istotki patrzał, aż krzyknął prawie:~- No, nie przeszkadzajcie
 8   2, II |      osłupienia budząc się Benedykt krzyknął prawie:~- Zwariowałaś, Leoniu,
 9   2, II |       odpowiadasz? czy oniemiałeś?- krzyknął już Benedykt.~- Nie chciałbym,
10   2, III|          stanęły, z woza zeskakując krzyknął Jan i paru skokami znalazł
11   2, III|            głupstwa ma wygadywać! - krzyknął i ku na wpół zżętemu zagonowi
12   2, III| przeskoczywszy znowu obejrzał się i krzyknął:~- Harbuzy!~Znowu poskoczył
13   2, III|            garść, ale pół zagona! - krzyknął Fabian a ty w cudze garnki
14   2, V  |       popadli. "Toż to człowiek!" - krzyknął do nas ociec. A ja, choć
15   2, V  |        człowieka popatrzywszy takoż krzyknął: "Oficer, tatku, oficer!"
16   2, V  |             kręciły się słowa:~"Nie krzyknął, nie zapłakał, tylko przed
17   3, II |          głodu nie zdechniesz!... - krzyknął Benedykt Ordynarię masz...
18   3, II |          ojcze, milczeć!~- Znowu! - krzyknął Benedykt i twarz jego od
19   3, III|          struna i grzmotowym głosem krzyknął:~- Jazda!~A potem, niby
20   3, III|             zaczerwieniony donośnie krzyknął:~- Bardzo przepraszam, ale
21   3, IV |        ludzi... wiele!~- Androny! - krzyknął Benedykt i żywo podnosząc
22   3, IV |               Wiwat! - z całej siły krzyknął i ku sąsiadom zwracając
23   3, V  |            Ależ, jak Boga kocham! - krzyknął Benedykt - upamiętaj się!