Tom, Rozdzial

501   3, II |  Giecołdówna jestem, tego Giecołda, co po dzierżawach chodził...
502   3, II |      pokornym wzrokiem wszystkiemu, co mówiła, głową potakiwał.~
503   3, II |              Pan Michał nie wiadomo co dokazuje, a lepiej powiedziałby,
504   3, II |             drogach nie ścigałem, a co z tego! Tyle tylko, żem
505   3, II |              a chaty nawet nowej za co zbudować nie mam.~Ręką ku
506   3, II |          nie ma, a dzieci pięcioro. Co ja z synami zrobię, jak
507   3, II |    Dzierżawkę, żeby i miał który za co wziąść, także trudno, bo
508   3, II |            syna to już i nie mam po co głowy suszyć... w sołdaty
509   3, II |           mnie Pan Bóg bałwana dał, co tylko po Niemnie orać i
510   3, II |             to nie wiadomo jeszcze, co będzie, ale starsi obydwaj
511   3, II |          ślepy, kiedy nie widzi, na co ja palcem pokazuję? Ej!
512   3, II |              Wydało się jej, że to, co w drodze pomiędzy zagrodą
513   3, II |           lecz także uradowany. - A co chcesz, robaczku? Może kotlecika
514   3, II |        osoby śpiesznie zapytując:~- Co się stało? Znowu zachorowała?
515   3, II |             zrazu nie zrozumiała, o co synowi jej chodziło, i była
516   3, II |          zrezygnowanej wszystkiego, co mówił Witold, wysłuchała,
517   3, II |          Nie wiem, słowo honoru, po co żyję i chleb na tym świecie
518   3, II |           Leonia jest dziewczyną, a co chłopcu idzie na zdrowie,
519   3, II |             z tym się nie zgadzasz? co?~Witold milczał. W twarzy
520   3, II |    zamachały. Miało to znaczyć, aby co prędzej odszedł i spoczynku
521   3, II |   niezłomnym milczeniu o wszystkim, co z najpowszedniejszymi sprawami
522   3, II |        przekonaniach swoich, o tym, co mu się podobało lub nie
523   3, II |          tak odwykłem, że jak tylko co drukowanego do ręki wezmę,
524   3, II |      spojrzał.~- Cóż? zrobisz to, o co cię proszę? - grubiej już
525   3, II |       uczynił tego. Było w nim coś, co nakazywało mu powściągać
526   3, II |          uśmiechał się do siebie i, co mu się niezmiernie rzadko
527   3, II |             Na ganku zaś stał tylko co tym koczykiem przybyły Zygmunt.
528   3, II |        licytację wystawi, wszystko, co mają, na licytację... tak!~-
529   3, II |             haftować drugą.~- Przez co mam rozumieć - podjął Zygmunt -
530   3, II |     wywierać na mnie może to tylko, co jest nowym, oryginalnym,
531   3, II |            nie może... Wiem dobrze, co powiedzieć mi możesz. Sam
532   3, II |           nie, tyle żałowałam tego, co miałam kiedyś za najwyższe
533   3, II |           dumną i lękałam się tego, co mi się wydawało ostatnim,
534   3, II |             oczach jej łzy stanęły. Co mi ta kobieta złego uczyniła,
535   3, II |             mojej samotnej duszy... Co świat podejrzliwy i brudny
536   3, II |            Kogoś niewinnego, kogoś, co nam nic złego nie wyrządził,
537   3, II |         wyrządził, krzywdzić w tym, co jest jego. szczęściem, honorem,
538   3, II |   szczęściem, honorem, może życiem; co dzień, co godzinę, co chwilę
539   3, II |              może życiem; co dzień, co godzinę, co chwilę kłamać
540   3, II |       życiem; co dzień, co godzinę, co chwilę kłamać i oszukiwać
541   3, II |           chciałeś... Jakim prawem? Co ja ci złego zrobiłam? Jak
542   3, II |             Być może, ale nie taka, co kryje się pod ziemią i wstydzi
543   3, II |           mogiłę ojca... Kochaj to, co kochał twój ojciec...~Nagle
544   3, II |            nie przyszło na myśl to, co ja dziś mamie chcę zaproponować,
545   3, II |            zaproponować, a raczej o co chcę bardzo usilnie prosić.~
546   3, II |           starannie od wszystkiego, co powszednie i pospolite,
547   3, II |         powiedzieć, że za wszystko, co wyliczyłem, jestem ci gorąco,
548   3, II |           okropnego Jaśmonta, który co wieczór przychodzi mi klektać
549   3, II |       rozumiem dobrze. Wszystko to, co wyliczyłeś, czyni je dla
550   3, II |         Osowiec w połączeniu z tym, co Klotylda posiada i jeszcze
551   3, II |        koniecznie, aby koniecznie i co najprędzej wynurzyli się
552   3, II |   odpowiedziała:~- Dlatego właśnie, co powiedziałeś... Dla tej
553   3, II |           Marnieję, ginę, wszystko, co jest we mnie wyższego, idealnego,
554   3, II |             zaczęła:~- Na wszystko, co kiedykolwiek nas z sobą
555   3, II |    kiedykolwiek nas z sobą łączyło, co kiedykolwiek kochałeś, proszę
556   3, II |        rozpatrzeć się w położeniu i co jest jeszcze do naprawiania,
557   3, II |    Zbłądziłam. Pomiędzy tobą a tym, co powinno być najwyższą twoją
558   3, II |            nie możesz z tego samego co on źródła czerpać siłę,
559   3, II |           Bardzo dobrze rozumiem, o co kochanej mamie najwięcej
560   3, II |             wydobywając zawołała. - Co najprędzej, o! co najprędzej...
561   3, II |       zawołała. - Co najprędzej, o! co najprędzej... bo lękam się
562   3, II |             złorzeczenia, tragedie! Co się tu dzieje! Co się tu
563   3, II |         tragedie! Co się tu dzieje! Co się tu dzieje! I o co? za
564   3, II |       dzieje! Co się tu dzieje! I o co? za co? dlaczego? Gdyby
565   3, II |           się tu dzieje! I o co? za co? dlaczego? Gdyby o tym gdzie
566   3, II |           jej życie. Ona rozumiała, co tam gaśnie, i obie dłonie
567   3, II |            chcąc może zatrzymać to, co z niego ulatywało. Czuła,
568   3, III|       obrała i żeby tam nie wiadomo co, musi za niego wyjść; druga
569   3, III|       umiejętny z lada czego uczyni co dobrego. To wam, moje dzieci,
570   3, III|          się potem rzęsistym, który co chwilę chustką z oblicza,
571   3, III|           jedna głowa na karku! Ale co z tego! Trzy dni wesela,
572   3, III|          Ale zakrzyczeli go inni.~- Co masz czuprynę jeżyć, kiedy
573   3, III|             się był w długą orację, co słów kilka, niby grzmotem,
574   3, III|        prezentował, i złoty zegarek co kilka minut z kieszeni kamizelki
575   3, III|         mógł obejrzeć, zaraz bym mu co poradził od wszelkiego konowała
576   3, III|            wielkiej baraniej czapki co moment przed znajomymi uchylając,
577   3, III|            A cóż robić? moje panie! co robić? Nie chciało się kurze
578   3, III|           przez ogromnych Domuntów, co widząc podżyłe niewiasty
579   3, III|      wzrokiem rzucał i na wszystko, co działo się w gumnie, pilną
580   3, III|     nazywano, Ładyś Osipowicz, ten, co miał włosy jak krucze skrzydła
581   3, III|            ludzkiej podnosi się to, co natura na nim posiała i
582   3, III|             natura na nim posiała i co czekało tylko promienia,
583   3, III|    obleczoną. Zdało się jej, że to, co teraz czuła, stamtąd podówczas
584   3, III|     doznawała - to jedno. Wszystko, co w dniach ostatnich usłyszała
585   3, III|           płomiennych ust Witolda i co w samotnych godzinach przedumała
586   3, III|           nie zdawał się dbać o to, co tam ludzie o jego odzieniu
587   3, III|        rozerwane. Z drugiej strony, co się tam miało rozrywać,
588   3, III|        górnie zawsze myśleli, przez co Jerzy zginął marnie, a Anzelm
589   3, III|            młodych ludzi rozważało, co też tak ciekawego być może
590   3, III|            smętek jakiś opada... Na co Jaśmont poważnie odpowiedział,
591   3, III|             dobrze znajomą była, to co innego, ale trudno kogoś
592   3, III|      Jaśmont wtedy cicho szepnął:~- Co kto miłuje, to i we śnie
593   3, III|             to i we śnie czuje... A co się tyczy małej znajomości,
594   3, III|             Wprzódy jednak zobaczy, co dziadunio robi i czy mu
595   3, III|             na ucho jej się zsunął, co dzierżawczynię bardzo rozgniewało,
596   3, III|      Klaskanego!~Wszyscy wiedzieli, co to oznacza, więc tancerze
597   3, III|            siedzieli, stanął, przez co też wszystkie pary zatrzymać
598   3, III|          przyjaźni doświadczałam... Co oni zechcą, tego i ja zechcę;
599   3, III|          mnie tyle nawet nie wolno, co gołębiowi? Jak cudzemu mnie
600   3, III|          się okrzyki i zapytania:~- Co to? Kto to? Skąd to? Na
601   3, III|             to? Kto to? Skąd to? Na co? Za co?~Ale niemało osób
602   3, III|          Kto to? Skąd to? Na co? Za co?~Ale niemało osób widziało,
603   3, III|      rzuciła, bo to jest nieprawda. Co do rzucenia, ani słowa -
604   3, III|   utrzymując, że chamy tylko byle o co za łby się ciągają, w dobrej
605   3, III|              skomląc, wyskakując, a co moment pyskiem zwracając
606   3, III|     wszystko już sobie powiedzieli, co do powiedzenia mieć mogli.
607   3, III|         słowa:~Lecą liście z drzew, co wyrosły wolne,~Na mogile
608   3, III|            od baby mędrszy. Prawda! Co nam już ze śpiewania i płakania
609   3, III|             i pokornie prosił, wąsy co moment jeżem mu nad wargami
610   3, III|        przyszłości swojej doścignę, co ścigam, jak serdecznie was
611   3, III|         czegóż wy ode mnie chcecie? co ja na to poradzić mogę?
612   3, III|             głosy, to w wybuchające co chwilę gwary. Pokazywano
613   3, III|        Namówiony, do procesu wlazł. Co teraz nastąpi? - nie wie.
614   3, III|       Korczyński tego nie uczyni. A co jego nasza pomyślność czy
615   3, III|     najmniej zamożnych należącego - co i po ubraniu jego poznać
616   3, III|           te same kawalery i panny, co teraz w gumnie hulają i
617   3, III|             Alboż te kawałki ziemi, co u niego tak jak prawie marnują
618   3, IV |             źrenicami zapytywała:~- Co to? co to znaczy? co to
619   3, IV |      źrenicami zapytywała:~- Co to? co to znaczy? co to być może?~
620   3, IV |                Co to? co to znaczy? co to być może?~Teresa, chociaż
621   3, IV |        czytać nam przeszkadzają! O, co za hałas! Moja Tereniu,
622   3, IV |           uczynić, i nie uczynił... Co to było? Brat... syn...
623   3, IV |             się mnie na służbie, za co dla naszego ojca wieczną
624   3, IV |           pewno jenerałem zostanie. Co się tyczy dwóch jego synów,
625   3, IV |          skurczone, skrzepłe... Ale co stało się wtedy, owego wieczora,
626   3, IV |             trzech - tu pozostał...~Co to? Spieszne kroki ozwały
627   3, IV |      otworzyły się drzwi - te same, co wówczas - do gabinetu wbiegł
628   3, IV |             ojca niespodzianką.~- A co? skąd przychodzisz? czegożeś
629   3, IV |          gdzie byłeś! domyślam się, co ci tam nagadali! Skarżą
630   3, IV |         mogła...~- Więc cóż? więc o co chodzi? więc czyjaż w tej
631   3, IV |           życia zapytywać: skąd? za co? dlaczego?~- My je zapytujemy -
632   3, IV |         miłości"...~Teraz wszystko, co uzbierał z książek i od
633   3, IV |       książek i od ludzi, wszystko, co włożyła w niego natura,
634   3, IV | rzeczywistości, opowiadał wszystko, co widział i słyszał tam, skąd
635   3, IV |          szumiały pytania: skąd? za co? dlaczego? w takich pytaniach
636   3, IV |            nurzał się od tak dawna; co więcej, z jednego źródła
637   3, IV |         jestem pomiędzy tobą a tym, co mi nad ciebie, siebie, nad
638   3, IV |      droższe... Nie jam jeden taki! Co sprawiło, że pełni jesteśmy
639   3, IV |             własnego ciała i serca? Co sprawiło, że nie możemy,
640   3, IV |          uczyć, budzić, wskrzeszać? Co to sprawiło? Czy pochód
641   3, IV |         obojętność dla wszystkiego, co nie żywi i nie odziewa ciała...
642   3, IV |           na zawsze, gdybym po tym, co się stało, żył jeszcze...
643   3, IV |             Coś mam w sobie, ojcze, co mię ku ciemnym otchłaniom
644   3, IV |     pochwycił.~- Wariacie! dziecko! co ty robisz! Czemuż nie? Ty
645   3, IV |          fala odnosiła mu wszystko, co życie zabrało, i przypominała
646   3, IV |            i przypominała wszystko, co niegdyś umiał, wiedział,
647   3, IV |     dlaczego straciłeś to wszystko, co je napełnia, a coś i ty
648   3, IV |         stosach!"~Mówił, opowiadał, co stało się i działo potem,
649   3, IV |        zapytywał:~- Cóż było robić? co było robić? Mówiono, wołano,
650   3, IV |          się w głuchy i gorzki war, co chwilę wybuchający zeń gniewem,
651   3, IV |     Przypomniał sobie, że to nawet, co w sobie nosił i nad własne
652   3, IV |           nie dowiedział się nigdy, co to jest długie lata cierpieć
653   3, IV |            śmiało, ufnie, wszystko, co ma w sobie, pokazać, pociechy,
654   3, IV |             teraz wiesz już, ojcze, co nas dzieliło! - zawołał
655   3, IV |         zaczął - jednak powiedz mi, co myślisz... zamierzasz...
656   3, IV |            zamachał. - Psom dajcie, co na duszy macie! - wołał
657   3, IV |       pośrednik nasz i orędownik! - co moment wykrzykiwał Fabian.~-
658   3, IV |           zajmować się przestał, bo co do dalszego jego ciągu,
659   3, IV |     Mężczyźni huknęli znowu tą samą co pierwej rozkazującą strofą.
660   3, IV |         asystę, ordynek i wszystko, co żyło, opuszczając na jej
661   3, IV |              a obok wozu galopował, co moment ku panu głowę podnosząc
662   3, IV |          mnie do kłamstwa nie kusi. Co zrobiło się, tego już nie
663   3, IV |            jej prawie i nie wyprać. Co się zrobiło, to zrobiło
664   3, IV |           Serce nie sługa, nie zna, co to pany. Co pan Jan winien
665   3, IV |         sługa, nie zna, co to pany. Co pan Jan winien temu, że
666   3, IV |     Domuntówną rozmawia, i Bóg wie, co sobie myśli! Zdyszany i
667   3, IV |             Justyna, stryjku? Tylko co tu była, a teraz nigdzie
668   3, IV |         zwariowany i rozum tracisz? Co z tego będzie? czy z tego
669   3, IV |             tego będzie? czy z tego co będzie?~Mówił to z surowością,
670   3, IV |          twarzy Justyny przepływały co chwilę rumieńce zawstydzenia;
671   3, IV |             zawstydzenia; oczy Jana co chwilę zwracały się ku niej
672   3, V  |                Niech już zostaje... co z tym czarnym rozczochrańcem
673   3, V  |           słabym głosem zawołała:~- Co za szczęście dla Justynki!
674   3, V  |         wielki, a przeszłość... no! co było, a nie jest, nie pisze
675   3, V  |        żalem Kirłowa wyszeptała to, co o tym przedmiocie od kuzyna
676   3, V  |             się choćby snami o tym, co piękne, wzniosłe, poetyczne!
677   3, V  |      nazwisko piękne... stosunki... co to i mówić! - z błogim uśmiechem
678   3, V  |          zapytała:~- Cóż, Justynko?~Co zdarzało się bardzo rzadko,
679   3, V  |            jednogłośnie zawołali:~- Co? kiedy? jak? z kim? z kim?~
680   3, V  |          napełnił się wykrzykami:~- Co to? jak to? kto to? Żartujesz!
681   3, V  |             Benedykt - te filozofie co innego, a twój los co innego!
682   3, V  |     filozofie co innego, a twój los co innego! Czy zakochałaś się
683   3, V  |          jak to? ty taka dumna! ty, co przez dumę nic ode mnie
684   3, V  |              ubierać pragnęłam! Ty, co przez dumę najniewinniej
685   3, V  |             funta kłaków nie warte! Co w tym jest rzeczywistego,
686   3, V  |            znać i wiedzieć. Z tego, co umiem, bez wahania i żalu
687   3, V  |          wahania i żalu odrzucę to, co ani mnie, ani, jak mi się
688   3, V  |               macie rację... nie ma co mówić! macie rację!~Pani
689   3, V  |             ją uprowadzała. Kirło - co w wypadkach podobnych nie
690   3, V  |        wzrokiem. Nie rozumiał tego, co zaszło, co dokoła niego
691   3, V  |           rozumiał tego, co zaszło, co dokoła niego mówiono; po
692   3, V  |           Widziu! Widziu!~Wszystko, co z kątka gabinetu wysłuchała,
693   3, V  |         poczciwego chłopca... Wiesz co? dla biednych dziewcząt,
694   3, V  |      rozmowy z tobą... na wszystko, co ci jest świętym na ziemi,
695   3, V  |            tak szczęśliwej, że byle co wywołać z niej mogło dziecinną
696   3, V  |        pełnymi śmiechu, który tylko co w piersi jej umilkł, gorąco
697   3, V  |   roztargnieniem na nią spojrzał.~- Co tam takiego? aha! wiem...
698   3, V  |           uśmiechnął się błogo.~- A co?... caca te... serenadka!~
699   3, V  |        chacie zamieszkam sobie...~- Co? co? - zawołał Benedykt.~-
700   3, V  |           zamieszkam sobie...~- Co? co? - zawołał Benedykt.~- Słowo
701   3, V  |                Jak to niepotrzebna? Co ty wygadujesz? - niecierpliwić
702   3, V  |     przypodobać się nie mogłam... a co do gospodarstwa... wielkie
703   3, V  |             do Marty zwrócił się.~- Co ty wygadujesz? Jakie głupstwo
704   3, V  |            mi się nie chciało tego, co czułem. Alem ja wdzięczen
705   3, V  |            bo nie wiesz, braciszku, co to jest życie przebyć bez
706   3, V  |            ale nie dbałam o to. "Po co mam leczyć się? na co? wieczny
707   3, V  |            Po co mam leczyć się? na co? wieczny smutek!" - myślałam.
708   3, V  |                 myślałam. Ale teraz co innego. Jeżelim ja tobie
709   3, V  |           siadaj i mów mi wszystko, co wiesz o Bohatyrowiczach
710   3, V  |      słyszałaś - mówże mi wszystko, co o nich wiesz!~Martę znowu
711   3, V  |      dobrodzieju, ja... te... te... co zrobię? czy ja za nią do
712   3, V  |     Benedykt - o przeszłości nie ma co mówić, a o przyszłość swoją
713   3, V  |          mgnieniu oka domyślił się, co znaczyło to wspólne z wujem