Tom, Rozdzial

 1   1, II |          części domu. Z tych sieni dwoje drzwi na oścież rozwartych
 2   1, III|       sobie gasi. Gdyby to choć we dwoje... ale tak... z tym domowym
 3   1, IV |          za złe nie weźmiecie; ale dwoje młodszych nie mogłam przecież
 4   1, VI |            tej porze dalekiej, gdy dwoje jakichś ludzi o nieznanych
 5   1, VI |       umilkłego Anzelma widać było dwoje ludzi siedzących blisko
 6   2, II |          po wyjściu stamtąd Teresy dwoje ludzi roześmiało się głośno
 7   2, III|            że pani Starzyńska masz dwoje dzieci i żadnego sama nie
 8   2, III|           paru morgów przedzielała dwoje tych ludzi, których postacie
 9   2, III|          woniach rezedy i piłowiei dwoje młodych ludzi rozmawiało
10   2, IV | zbałwanione piaski. Czółno wiozące dwoje młodych ludzi skierowało
11   2, V  |          otwierały się do sieni, a dwoje innych, wąziutkich i niskich
12   2, V  |       Anzelm i Jutstyna zostali we dwoje.~Niespodzianie dla Anzelma
13   2, V  |         mogłem, a nocne spacery we dwoje odbywać i jej za dobroć
14   2, V  |      głośne czytanie Teresy. Przez dwoje drzwi na wpół otwartych
15   3, III|        drugiego, piękną fortunę we dwoje ufundują. Tylko że u tego
16   3, III|           ścianę domu stały oparte dwoje skrzypiec i basetla. Amatorowie -
17   3, III|        grzmi muzyka...~Tu istotnie dwoje skrzypiec i basetla zagrzmiały
18   3, III|        nabawili się... czas nam we dwoje sobie ostać...~Objęła go
19   3, III|        Popłyniem!~- Ale sami... we dwoje... moja droga pani... moja
20   3, III|            że za sobą pozostawiali dwoje ludzi pod lipami na trawie
21   3, V  |        stąd nie oddalano. Kirło we dwoje giął się przed Justyną i
22   3, V  |            dwudziestu kilku lat we dwoje pracujem!~tylkoż nas tu
23   3, V  |            pracujem!~tylkoż nas tu dwoje pracujących było! Niepotrzebna!