Tom, Rozdzial

 1   1, I  |     Wyglądała trochę na jedno i na drugie. Wysoka, choć znacznie od
 2   1, IV |             tam het, za równiną... drugie wojska...~Tu zaciął się.~-
 3   1, V  |         spojrzenia i zaczepki tego drugie go, wykwintnego pana, z
 4   1, V  |       czemu nie! Już ja w tym roku drugie lato żąć będę...~Justyna
 5   2, II |           karku osadzona, uczyniła drugie z rzędu, zaledwie dostrzegalne
 6   2, III|           to wy jedno wiecie, a ja drugie. Co umarłym z tego, kiedy
 7   2, III|    zaprzysięgniem. Jedno zachodzi, drugie wschodzi, a ze smętku, jak
 8   2, III|      Owszem. Wy wiecie jedno, a ja drugie. Noc po dniu następuje,
 9   2, III|               jeżeli nie jedno, to drugie, i może jeszcze gorsze...
10   2, III|       dłonie wziął jego rękę.~- Za drugie życzenie dziękuję! - wzruszonym
11   2, IV |         sam jak ono sposób, mknęło drugie, trzecie, czwarte; rybacy
12   2, V  |          mówiła:~- Jedno wschodzi, drugie zachodzi! Nas już tu nie
13   3, I  |  utworzonym przez jedno szerokie a drugie wąskie koryto, na rozległej
14   3, I  |    przynajmniej dziedzictwo, skoro drugie, ojcowskie, na zawsze i
15   3, I  |          miłość i uszczęśliwienie, drugie - lekceważenie i zgryzotę.
16   3, I  |   przerzucić się z jednych objęć w drugie, w jednym istnieniu do dwóch
17   3, I  |            ojca opowiadające. To i drugie sztucznie wydęło rozgłos
18   3, II |           to wy wiecie jedno, a ja drugie!" Gdybym wtedy na ciebie
19   3, II |         użyła lekarstwa jednego, a drugie właśnie przygotowywała,
20   3, II | nieszczęściem wzniosłym wybrałabym drugie.~- Któż tu mówi o szczęściu
21   3, III|           oglądała, jedne chwaląc, drugie krytykując, a kiedy niekiedy
22   3, III|           wyrośli. Jedno zachodzi, drugie wschodzi. Może te słońce,
23   3, IV |            w buduarze pani Emilii, drugie w gabinecie Benedykta. Wielki