Tom, Rozdzial

 1   1, V  |           Justyna.~- To jest panna Domuntówna, najbogatsza w okolicy aktorka...~
 2   1, V  |       rozkochane spojrzenie, jakie Domuntówna przez mgnienie oka zatopiła
 3   1, V  |           te, które miały na sobie Domuntówna i Jaśmontówna, a nad niewysokimi
 4   2, III|         widzi panienka, z Jadwiśką Domuntówną tak jak prawie od dzieciństwa
 5   2, III|            na ściernisko wjeżdżała Domuntówna. Przestrzeń paru morgów
 6   2, III|            zielony lesie!~Umilkł a Domuntówna czystym, silnym kobiecym
 7   2, V  |            tyle strojów nie ma, co Domuntówna. Bransolety nawet ma, złotne
 8   2, V  |       wzruszenia językiem zagadała Domuntówna.~Jednocześnie z ostrożnością,
 9   3, III|           tańca dwa końce. Podobno Domuntówna z kim innym już tak jak
10   3, III|      rozczochraną kosą na plecach, Domuntówna kulawego konia gałęzią popędzała
11   3, III|       niezwykłą historię. Jadwiśka Domuntówna na wesele nie przychodzi,
12   3, III| pośpieszyło. Na salę tańców weszła Domuntówna, ale Domuntówna w metamorfozie.
13   3, III|      tańców weszła Domuntówna, ale Domuntówna w metamorfozie. Kto ją przedtem
14   3, III|       będzie taki łaskaw i z panną Domuntówną w drugiej parze do krakowiaka
15   3, III|          na czele, który wolałby z Domuntówną, ale przez uszanowanie dla
16   3, III|       śliwowego gaju stała Jadwiga Domuntówna w gronie kilku dziewcząt
17   3, III|    kochaniu doznawszy...~- A panna Domuntówna czy teraz takiej zdrady
18   3, III|          osób widziało, że była to Domuntówna, która prędko schyliwszy
19   3, III|             kto wymyślił, że panna Domuntówna przez złość na mnie kamień
20   3, IV |          stojącej skierowała się - Domuntówna. Nikt jej nie spostrzegł
21   3, IV |            oko w oko spotkał się z Domuntówną. Stała u samej krawędzi
22   3, IV |        zaczął. Przed rozmową swą z Domuntówną widział Justynę ze stryjem
23   3, IV |        widziała, że on tak długo z Domuntówną rozmawia, i Bóg wie, co