Tom, Rozdzial

 1   1, I  |       radość i upojenie tryskały znad pól porosłych zielonym zbożem;
 2   1, I  |        punkcie przestrzeni. Wtem znad wozu, który oddalił się
 3   1, II |          domu, ale z dala, jakby znad sufitu, osłabione odległością
 4   1, IV | rozmarzonym wyrazem oczy starego znad talerza podniosły się na
 5   1, V  |         który przed chwilą głowę znad ogrodzenia ukazywał, przestąpił
 6   2, II |        Marta podniosła się wtedy znad stosu bielizny, którą już
 7   2, III|       wiotka trzcina odgięła się znad ziemi i obie ręce, z których
 8   2, III|         stara podnosząc się znów znad zboża i obok syna stając.-
 9   2, III|           lecz giętkim ramieniem znad ziemi podniesiona Justyna
10   2, IV |        ciężko i wysoko wyleciała znad rzeki i w borze przepadła;
11   2, IV |    gdzieniegdzie podejmowały się znad boru chmury wszelakiego
12   2, IV |   rozpościerające, podnosiły się znad kobierca w przedziwne wachlarze
13   2, IV |      przed którą życie podniosło znad wielu zjawisk ułudne zasłony.
14   2, IV |          popłynęły dalej, dalej, znad wody spłaszając malutkie
15   2, V  |   usłyszawszy żywym ruchem głowę znad księgi rachunkowej podniósł.~-
16   2, V  |         niskie fontanny. Wkrótce znad boru, we wschodniej stronie
17   2, V  |         z bardzo daleka, może aż znad parowu Jana i Cecylii, Zamknęła
18   3, I  |    głębie boru tętentu konia lub znad boru ku niebu wzlatujących
19   3, II |         Witold i wyprostował się znad żniwiarki, której zepsucie
20   3, II |           Podniósłszy więc twarz znad talerza i wąsy serwetą otarłszy,
21   3, III| najuporczywiej i coraz ogniściej znad rzędu kornetów i czepków
22   3, III|           przemijające blaski; a znad łodzi i czółen wzbijał się