Tom, Rozdzial

 1   1, I  |    dziewczęta.~- A skądżeś to pan wziął tyle dziewcząt? - zawołała
 2   1, III|   gospodarskie księgi rachunkowe, wziął głowę w obie dłonie i pogrążał
 3   1, V  |      porzuciła, a on to sobie tak wziął do serca, że od tego czasu
 4   2, I  |       którego zapewne folwark ten wziął swe nazwanie, na łagodnej
 5   2, I  |          nie umyła, a potem nawet wziął dziecko na ręce i w oba
 6   2, III|           ja sobie trzy najemnice wziął, żną, aż szumi, i basta!~-
 7   2, III|      takiej ślicznej panienki nie wziął... i Jankowi za przykład
 8   2, III|          Witold w obie swe dłonie wziął jego rękę.~- Za drugie życzenie
 9   2, IV |         niezupełnie był wariatem, wziął stryja za rękę, do chaty
10   2, IV |       miękkim i nieśmiałym ruchem wziął je w szerokie swe dłonie
11   2, IV |            który i bez tego by ją wziął, wielką tym pomoc przyniesie,
12   2, V  |    kąpieli, którą na Niemnie dziś wziął, głodno być musi.~Wczoraj
13   3, I  |        podaj mi rękę...~Nie tylko wziął jej rękę, ale dość czule
14   3, I  |      odpowiedziała.~- Skąd on się wziął tutaj? - książkę z rąk żony
15   3, II |         stracił ojca i w sukcesji wziął fortunę malutką, maluteńką,
16   3, II | rozrzewnienie wzrok mu napełniło. Wziął rękę ojca i do ust ją przycisnął.
17   3, II |         na krzesło, w obie dłonie wziął czoło i zawołał:~- Okropność!
18   3, II |       oderwać od niej nie mogący, wziął z krzesła kapelusz, oddał
19   3, II |         ku jej kolanom i rękę jej wziął w swoje dłonie. Znowu też
20   3, III|           napełnioną mirtem teraz wziął z niej mały mirtowy wianek
21   3, III|          jej piersi... Za rękę ją wziął.~- Nie trzeba płakać! -
22   3, IV |           go wabiące odepchnąwszy wziął znowu krzyż swój na barki