Tom, Rozdzial

 1   1, IV |          i w poczuciu bezsilności własnej nieruchomą pozostała. Tylko
 2   1, V  |        Widocznie, w poczuciu siły własnej i uzdatnienia do tej pracy,
 3   2, II |  widoczniejszym niż kiedy wyrazem własnej wyższości na twarzy Darzecki
 4   2, II |          nie dbający o nic oprócz własnej pychy i wygody, nie widzący
 5   2, II |           imponowały mu nieco bez własnej o tym jego wiedzy. Wszystko
 6   2, III|     wytwornym, za konieczność dla własnej swej osobistej godności
 7   2, IV |      rozpaczliwej bezużyteczności własnej. Skąd uczucie to w niej
 8   2, IV |      pracowitości i niezależności własnej. Powiedział nawet, że nie
 9   2, V  |   własnego domu, choć niskiego, i własnej woli przy mężu kochanym
10   3, I  |          rozkoszą, każdy szczegół własnej osoby i codziennego życia
11   3, I  |           wyczytać, że z uczuciem własnej wyższości nad wszystkim,
12   3, I  |          Myśląc o tym spojrzał po własnej postaci. Utył znowu! Rzecz
13   3, II |    stanowiska poważanie i butna z własnej niezależności duma, popędliwa
14   3, II |      floresami okryte.~- Pantofle własnej roboty kochanej cioci ofiarowuję
15   3, II |        Wzięła je za aluzję do jej własnej chorowitości i bezużyteczności.
16   3, II |      podobało lub nie podobało, o własnej także przyszłości nie mówił
17   3, II |        niej samej, zalega dno jej własnej piersi, którą zdjęło śmiertelne
18   3, III|          za dziedzictwo, kiedy od własnej żonki nieprzyrodzoną śmiercią
19   3, III|    Chodźmy, dziaduńku, chodźmy do własnej chaty!~Rozbiorę dziaduńka,
20   3, III|   Oczarował ją oddech przeszłości własnej i niewłasnej; melodia świateł
21   3, IV |       łzami zrazu oblewa każdą na własnej duszy dostrzeżoną jej plamę.
22   3, IV | spódnicami, fartuchami, kilimkami własnej roboty, motkami uprzędzionych