Tom, Rozdzial

 1   1, I  |            Tak myślisz? - sarknęła - wiecznie to samo. Nikt nie uwierzy
 2   1, III|       ruchliwa, ognistooka; wesoła i wiecznie czynna, tak mu dam napełniała
 3   1, III| zobojętniałaś tak dla mnie? dlaczego wiecznie czujesz się nieszczęśliwą,
 4   1, IV |         młodziutkiej kobiety ze swym wiecznie jowialnym, a trochę złośliwym
 5   1, V  |            spuszczonymi powiekami, w wiecznie czarnym, wdowim ubraniu.
 6   1, VI |       zabarwiało tę łąkę zielonością wiecznie majową i bajeczny nieledwie
 7   2, I  |             tylko były czarne, ale i wiecznie rozczochrane; kręciły się
 8   2, I  |           życie, które w nim płynęło wiecznie tym samym, pracowitym i
 9   2, I  |         tylko folwarczek trzymał się wiecznie pańskich klamek, od komina
10   2, II |             to już u nich familijne! Wiecznie bukiety wiążą, a co który
11   2, IV |       zasadzone. Tu, nad tym grobem, wiecznie było cicho i samotnie. Świat
12   2, IV |             przez ciekawość, a potem wiecznie już patrzeć by żądał i ilekroć
13   2, V  |              się ich samych tyczyło. Wiecznie zajęty, zafrasowany, zamyślony,
14   2, V  |              ja, albo do synogarlicy wiecznie szyję po cukier wyciągającej,
15   3, I  |            mostki nad wąską, bystrą, wiecznie szumiącą rzeczką zawieszone.
16   3, I  |          parku, uchem ścigać melodię wiecznie wyśpiewywaną przez przebiegającą
17   3, I  |            planie dumy spoglądającej wiecznie ku szczytom dla tłumów niedosięgłym
18   3, I  |           zdruzgotać ideał jedynej i wiecznie wiernej miłości, porwać
19   3, I  |       przebraną chłopką, ale ręce ma wiecznie opalone, jakby nigdy w życiu
20   3, II |         przerwał jej mąż:~A u imości wiecznie tylko Giecołdy w pamięci
21   3, II |            chwilę kłamać i oszukiwać wiecznie chodzić w masce czując pod
22   3, III|              Adam, rudy, pleczysty i wiecznie śmiejący się Julek, śród