Tom, Rozdzial

 1   1, I  |          do siebie zamruczała:~- Wieczna głupota moja!~Młoda panna,
 2   1, I  |  powietrze przed sobą pędząc..." Wieczna głupota ludzka! Powiadam
 3   1, I  |       wiem ja to wszystko, wiem! Wieczna głupota ludzka!~Justyna
 4   1, II |        do gospodarstwa zdadzą... Wieczna głupota! Czy to my księżniczki;
 5   1, II |      głowie? Romanse i apteka... Wieczna głupota!... A dzieci jak
 6   1, IV |   przedmiotów z rąk wypuściła.~- Wieczna niedola! - porywając się
 7   1, IV |          cały, a teraz, masz!... Wieczna niedola! Uf! nie mogę!~Zgryziona
 8   2, II |      ochrypły - oto mię napadli! Wieczna niedola! Doktor wasz głupi...
 9   2, II |     wiesz, co się w domu dzieje. Wieczna bieda! Emilka zachorowała
10   2, III|      zapragnął, ten dla niego ma wieczną wdzięczność i czuje za nim
11   2, III|       wdzięczność i czuje za nim wieczną tęsknotę. On tu siał, on
12   2, V  |        leżeć. Starość i młodość! Wieczna historia!~Słowami tymi powitał
13   2, V  |     Piotr Chrystusa, i... wiesz? wieczna podłość! sama, sama z takiego
14   3, I  |      Dziś nie. Znudziła go swoją wieczną czułością i nie milknącym
15   3, II |        chleb na tym świecie jem! Wieczna niedola!~Jednak po lekarza
16   3, II |        potrzeb nie dorosła... ta wieczna jej czułość i nieustanne
17   3, II |      niby w promień ideału lub w wieczną, chociaż daleką nadzieję,
18   3, III|         babka dziewiczy wieczór! Wieczna głupota! Mężczyzna zawsze
19   3, IV |           za co dla naszego ojca wieczną mam wdzięczność, bo gdybym
20   3, V  |      popełnić, to narazić się na wieczną niezgodę myśli i gustów,
21   3, V  |         otożeś mię uszczęśliwił! Wieczna pociecha! A ja myślałam,
22   3, V  | pocieszyłeś, jak uszczęśliwiłeś! Wieczna pociecha!~Garnęła się do