Tom, Rozdzial

 1   1, II |    cieniu siedzący mężczyzna uczynił ruch zdziwienie czy niesmak
 2   1, III|    pierwiastek, który z nich uczynił trzy niby strzały równym
 3   1, IV |      wyraz cierpienia, który uczynił ją podobną do twarzy bezbronnego,
 4   1, VI |   odwiecznego jego siedliska uczynił to wdzięczne i obfitością
 5   2, III|     przy niej, pochylił się, uczynił ruch taki, jakby rękę jej
 6   2, IV |   jej postąpił; ale zaledwie uczynił kroków parę, gdy ona przed
 7   2, IV |    ale raz ręką gniewny gest uczynił i pomimo woli wybuchnął:~-
 8   2, IV |     jej spojrzał i taki ruch uczynił, jakby rękę jej pochwycić
 9   2, IV |    dawno zamianę jaką z nami uczynił, czy tam pewne rozgraniczenie
10   2, V  |  której Anzelm pytanie swoje uczynił, Jan łyżkę na stole złożywszy
11   2, V  |     całe życie nieszczęśliwą uczynił, a mnie w g a ń b i e pogrążył...~-
12   2, V  |   żadnej uwagi synowcowi nie uczynił. Widać było jednak, że zmarkotniał,
13   3, I  |  wzgórza niechętny gest ręką uczynił. Wszystko tu, na tej ziemi,
14   3, II |      ojcem, którą nieuważnie uczynił Michał, wąs najeżył i czoło
15   3, II |    oczu sypały się mu iskry. Uczynił zrazu ruch taki, jakby miał
16   3, II |   gorzkich wyrzutów. Ale nie uczynił tego. Było w nim coś, co
17   3, III|      Teraz Kazimierz Jaśmont uczynił poruszenie, które go ze
18   3, III|     i głowami górując, teraz uczynił ruch niespokojny czy niecierpliwy.~-
19   3, IV |      coś miał uczynić, i nie uczynił... Co to było? Brat... syn...
20   3, IV | Benedykt żywy ruch na fotelu uczynił, naprzód się podał.~- Witold!~
21   3, IV |  odejść w wesołe strony, nie uczynił tego. Mógł w lichych przysmakach
22   3, V  |  domu żadnego poruszenia nie uczynił. Jak do krzesła przykuty,