Tom, Rozdzial

 1   1, I  |       mógł wydać się rubasznym, rzuciła na jadące kobiety swoją
 2   1, II |        żadnej uwagí, ale Teresa rzuciła się ku drzwiom í naprzód
 3   1, II |        głosem i wnet jak wicher rzuciła się w kierunku sieni.~W
 4   2, II | spostrzegła wchodzącą Justynę i rzuciła się ku niej jak ku zbawieniu.~-
 5   2, II |      śmiechem i razem z płaczem rzuciła się ku pani Emilii, przysiadłszy
 6   2, II |       trzeba, miłości! miłości! Rzuciła się ku siedzącej na ziemi
 7   2, II |        z wyszytą różą na ziemię rzuciła i na paluszkach do dalszych
 8   2, II |     znowu oburkliwie i z ironią rzuciła:~- Nie melancholizuj tylko
 9   2, III|      stronę zaniemeńskiego lasu rzuciła.~- Niezupełnie we dwa lata
10   2, IV |     pani choć raz okiem na mnie rzuciła! A ja wtenczas myślałem,
11   2, IV | ciekawość o parę kroków naprzód rzuciła. Wydała okrzyk zdziwienia;
12   2, V  |  uginała się pod jego ciężarem. Rzuciła go na stół i teraz wszystkie
13   3, II |        skrytości myśli swej nie rzuciła; że zbliżyć się do tego
14   3, III|         na wszystkich patrząca, rzuciła na ziemię niedopalony papieros
15   3, III|       jednej z gromadek pytanie rzuciła:~- Czy moje bracia z Siemaszek
16   3, III|       znajomych swoich ujrzała. Rzuciła się ku niej w jasne barwy
17   3, III|        w błękitne i białe paski rzuciła.~- Dziwowało ciało, czego
18   3, III|     rozmawiającą opodal parę go rzuciła. Trzęsła się przy tym tak,
19   3, III|      przez złość na mnie kamień rzuciła, bo to jest nieprawda. Co
20   3, III|        do rzucenia, ani słowa - rzuciła, ale nie przez jaką, broń
21   3, V  |      mieszkała. Świeża, wesoła, rzuciła się matce na szyję i, rozszczebiotana,
22   3, V  | okrzykiem radości do rąk mu się rzuciła.~Poszli drogą sunącą białym