Tom, Rozdzial

 1   1, IV |           rzadko oświecał zamyślone rysy. Gdy szła albo do kogo przemawiała,
 2   1, IV |       wzrost Korczyńskich i chłodne rysy swego arystokratycznego
 3   1, IV |         niezmiernie żywą i nerwową. Rysy twarzy miał delikatne i
 4   1, V  |          patrząc usiłował rozpoznać rysy kobiety, dokoła której zwijał
 5   1, V  |            tych ludzi i odejść. Ale rysy jej wyprężyły się, zesztywniały
 6   1, VI |      okaleczeń, którymi czas zatarł rysy ich twarzy, po znać można
 7   2, II |   inteligentne, trochę już zmęczone rysy Witolda Korczyńskiego grubą,
 8   2, II |           przeciwnie coraz bledszą, rysy jej sztywniały, oczy gasły,
 9   2, III|           która jej drobne, chudawe rysy okrywała. Ale z ruchów sprężystych
10   2, III|       namiętnym niepokojem zadrgały rysy. W mgnieniu oka znalazł
11   2, III| rozdrażnienia okrywał jego zmęczone rysy i napełniał bladobłękitne
12   2, III|       śnieżna koszula bielała, lecz rysy znikały prawie w półzmroku
13   2, III|              wysmukłą kibić, drobne rysy różowej twarzy i włosy pełne
14   2, IV |          właśnie dnia zapamiętała i rysy jego, i głos tak wybornie,
15   2, V  |        uspakajały się wzburzone jej rysy, powieki opadały na ukojone,
16   2, V  |            słodyczy oblekły się jej rysy.~Justyna wstała, chwilę
17   3, I  |            i wykrzywione kształty i rysy. W duszę tego wielkiego,
18   3, II |           ciężkiej, wąsatej, której rysy znikały w oddaleniu, ale
19   3, II |            uniżenie przymilone jego rysy zdawały się do niej przemawiać: "
20   3, II |           złotawe pary, ale wypukłe rysy, w ciemnej gęstwinie włosów,
21   3, II |           tle krwawego obłoku. W te rysy wpatrzyła się ze stokroć
22   3, III|         Pozostał więc, ale ruchliwe rysy jego zmieniły wyraz. Z wesołego