Tom, Rozdzial

 1   1, II |           znanego gościa. Spuściła powieki, dotknęła dłonią piersi
 2   1, IV |           głowę podnosiła wysoko i powieki spuszczała, co rzucało na
 3   1, IV |      rozmowy razem jakoś podnieśli powieki i uważniej niż przedtem
 4   1, IV |         pędzla jej syna, podniosła powieki i w twarzy stojącego przed
 5   1, IV |            zimno. Grała na pamięć; powieki miała spuszczone, a kiedy
 6   2, II |       wstrzymywało go od mówienia. Powieki miał spuszczone, ale gdy
 7   2, II |           opłynął blady rumieniec, powieki spuściła i cicho wymówiła
 8   2, II | przepływały i opuszczały się w dół powieki. Może wstydziła się własnych
 9   2, III|        uśmiechy. Spuszczała jednak powieki wargi przygryzając.~- I
10   2, IV |    wyprostował się i ona podniosła powieki, oczy ich po raz pierwszy,
11   2, IV |      chciała, lecz wnet spuszczała powieki. Znać w niej było nieśmiałość,
12   2, IV |        mgłą deszczową z trudnością powieki podnosząc widziała jednak
13   2, V  |            się wzburzone jej rysy, powieki opadały na ukojone, przygasłe,
14   2, V  |          się nie chcesz?~Podniosła powieki i znowu ze zwykłą swą porywczością
15   2, V  |       Wymówiwszy to zamknęła znowu powieki i znowu powoli wyrazem ukojenia
16   3, I  |           podniesioną i spuszczone powieki.~Jednak w wyrazie tej niemłodej,
17   3, I  |    mrużącej się trochę wzgardliwie powieki dokoła spoglądał, każdy
18   3, II |       milczał. Ręce w tył założył, powieki miał spuszczone i usta szczelnie
19   3, II |          podniosła głowę, spuściła powieki i ze spokojnymi rysami syna
20   3, IV |      czasem mąciły się aż do dna i powieki na nie opuszczał, to znowu
21   3, V  |         nie odbiło się wzruszenie; powieki miała spuszczone i zamyślony
22   3, V  |           mówże!~Justyna podniosła powieki; była zupełnie spokojną