Tom, Rozdzial

 1   1, I  |        wiesz dlaczego?~- Wiem - z powagą odpowiedziała panna.~- No,
 2   1, II |          się.~- Racja - wyrzekł z powagą - racja! Buziak kobiety,
 3   2, I  |         pobłażliwie, macierzyńska powaga jej ucierpiałaby na tym
 4   2, I  |     dostała. ~- Chodź! - z wielką powagą do syna rzekła i za rękę
 5   2, I  |   ułagodziły ją w mgnieniu oka. Z powagą jednak mówić zaczęła:~-
 6   2, I  |     żartobliwą, a na wpół szczerą powagą mówić zaczął:~- Przede wszystkim
 7   2, I  |          jest...~Kirłowa z wielką powagą i stanowczością rzekła:~-
 8   2, II | przeciwnie, zbliżył się z zupełną powagą w postawie i na twarzy i
 9   2, II |        pąsowym szezlongu, z udaną powagą oznajmił, że przywiózł ciekawą,
10   2, III|          po ściernisku powoli i z powagą postępował, a na widok kilkunastu
11   2, III|     szkody dobru jego wyrządzanej powaga jego i pycha zniknęły w
12   2, III|         więcej niż znieść zdołała powaga dziewczyny. Wybuchnęła takim
13   2, IV |       zaczął.~- Wiem i wierzę - z powagą rzekła Justyna.~Uśmiechnął
14   2, V  |        jak wczoraj, ale owszem, z powagą ukłonił się i wszystkim: "
15   3, I  |     zupełnej harmonii zostawało z powagą i wyniosłością całej jej
16   3, I  |          niej niepospolita siła i powaga. W wielkiej czystości i
17   3, I  |          pracy...~- To prawda - z powagą odpowiedziała - wiem o tym
18   3, II |        nich należysz!~Po chwili z powagą zapytał:~- Czy nie przechodzi
19   3, III|            Nie trzeba płakać! - z powagą przemówił - płakaniem śmiechu
20   3, V  |        wręcz odmawiał i synowca z powagą upominał; Witold wybuchał,
21   3, V  |     ramiona szeroko rozkładając z powagą wymówiła:~- Mamo, do domu!~
22   3, V  |       czarnymi jak węgle oczami z powagą powtórzyła:~- Kiedyż, mamo,