Tom, Rozdzial

 1   1, III|        Nastała była mianowicie pora niezmiernych urodzajów na
 2   1, III|      pieniędzy, a gdy przyszła pora wypłacenia czasowo ustanowionych
 3   1, V  |      pod górę.~- Toteż, zimową porą osobliwie, częściej ja wody
 4   1, VI |    ostały. A po zimie wiosenną porą kry szły ogromne, by stada
 5   2, II |       już pod gankiem. Była to pora żniw, której część znaczną
 6   2, II |      wymówił. - Jeszcze ci nie pora...~- Pora, ojcze - popędliwie
 7   2, II |       Jeszcze ci nie pora...~- Pora, ojcze - popędliwie przerwał
 8   2, II |    młody chłopak - zawsze jest pora i widzieć, i mówić prawdę.
 9   2, II |   godzina, Justynko? Pewno już pora minęła, a ona zagawędziła
10   2, III|      ją grać nauczył... Zimową porą, jak cała młodzież się zejdzie
11   2, V  |       zapominając. Albo zimową porą do wesołej jakiej świetlicy,
12   2, V  |             Już mnie i do domu pora! - wstając rzekła Justyna.~-
13   3, III|      jest do ślubu ubraną i że pora już była wielka wyruszać
14   3, III|       zbliżał się, nadchodziła pora rozpoczynania tańców, a
15   3, III|       się zima, bo choć letnią porą roboty dużo, ale też i przyjemności
16   3, III|  przyjemności więcej, a zimową porą nadmiar ją smętek jakiś
17   3, III| boskich tak zapisano, aby była pora urodzenia i pora umarcia,
18   3, III|      aby była pora urodzenia i pora umarcia, pora cieszenia
19   3, III|      urodzenia i pora umarcia, pora cieszenia się i pora smęcenia;
20   3, III|  umarcia, pora cieszenia się i pora smęcenia; potem z nagła
21   3, IV |       pocałował.~- Do chaty mi pora - rzekła - parobek żyto
22   3, V  |       domu!~Istotnie, Kirłowej pora było wracać do domu, gdzie