Tom, Rozdzial

 1   1, V  |     panience powiem, że nie trzeba nadmiar troskać się i smęcić. Są
 2   1, V  |              owszem, zdaje się, że nadmiar wielka i gruba! Ale - poprawił
 3   1, VI |      ogromniejsze. Wody były wtedy nadmiar silne i gniewliwe. Rozlewały
 4   1, VI |           tego i lubości bywało tu nadmiar. Słowicze śpiewy umilały
 5   1, VI |             że nacierpieli się oni nadmiar, głodu, chłodu, strachu
 6   2, III|      ustach, prawie mdlały.~- Może nadmiar śmiały jestem? - dokończył
 7   2, III|       grubiaństwo dziś obaczywszy. Nadmiar panienka przelękła się i
 8   2, III|  szemrzącym śmiechem.~- Rączki już nadmiar zmęczone, niech już odpoczną
 9   2, III|       pokryły i zrobiło się na nim nadmiar już zimno. Z nieba na nas
10   2, IV |    mieszkania sobie wykuwa. Kiedyś nadmiar ciekawy byłem tych pałaców,
11   2, IV |            Do roboty gospodarskiej nadmiar leniwy i niezdatny, ryb
12   2, IV |        utapianie się w myślach tak nadmiar ojca mego polubił pan Andrzej.
13   2, IV |          mało ma, a drugą, że woda nadmiar krwawa. Zresztą, praca około
14   2, V  |      gospodarstwa będąc, i Jankowi nadmiar przypodobać się pragnie.
15   2, V  |          wiele czujących i raz już nadmiar zasmęconych nie tylko na
16   2, V  |          Jan do Justyny szeptał:~- Nadmiar bym chciał, żeby on przy
17   3, II |          że pokoje piękne, ale nie nadmiar, chyba, ot, że podłogi błyszczą
18   3, III| przyjemności więcej, a zimową porą nadmiar ją smętek jakiś opada...
19   3, III|          wyglądał, ale dla tej, że nadmiar już chciwym stał się, a
20   3, III|       zarzynał. Jeżeli zaś tak już nadmiar pieniędzy tych pożąda, to
21   3, III|          na tym świecie żyje i nie nadmiar mocno na Korczynie jest
22   3, III|         Korczyńskiego słyszeli, że nadmiar głupi jesteśmy, to znów