Tom, Rozdzial

 1   1, I  |         w półkole sznur siedlisk ludzkich, większych i mniejszych,
 2   1, VI |     zamieszkiwało kilkaset istot ludzkich, które wszystkie u końca
 3   2, III|         pokryte mrowiskiem istot ludzkich, na cały ten łan szumiący
 4   2, III|      kłąb zwikłanych z sobą ciał ludzkich strasznymi krzykami buchający
 5   2, III|        tylko co mówił, w sercach ludzkich podtrzymywał, on za niego
 6   2, IV |         droga nie przywodziła tu ludzkich kroków i zamiarów. Ale gdy
 7   2, IV |        nigdzie tyle nie doznawał ludzkich, wyższych, od codziennego
 8   2, IV |     widok powszednich nawet prac ludzkich; cóż dopiero w obliczu wielkich,
 9   2, V  |          na nim będą.~I w oczach ludzkich to jej wielką promocję zrobi,
10   2, V  |          przeraźliwej zawodności ludzkich walk i nadziei, teraz poznał
11   2, V  |       ich zaczerwienione profile ludzkich postaci i twarzy z wypukłością
12   3, I  |           nieokrzesanych postaci ludzkich, i nikt do tej czynności
13   3, I  |       odzieży, która wiele istot ludzkich osłaniała przed udręczeniem
14   3, I  |       zmuszonym do doświadczania ludzkich pociągów i pokus. Pomimo
15   3, I  |      urny do chronienia popiołów ludzkich, łzawnice, dziwnych kształtów
16   3, II |         serc i umysłowych trudów ludzkich, z powszechnego oddechu
17   3, III|      przeszłości jaśniało słońce ludzkich praw i dostojeństw, aż dotąd
18   3, III|          świetle kipiała mozaika ludzkich kształtów i rysów. Na pierwszy
19   3, III|          szatan, zaraziciel dusz ludzkich, królestwo łakomstwa na
20   3, IV |    czyich? - zapytał Benedykt.~- Ludzkich... na ciebie, ojcze!~Benedykt
21   3, IV |         Czy wezbrane morze myśli ludzkich, którego sami jesteśmy żeglarzami?
22   3, V  | tajemniczość! jakie zagadki serc ludzkich!~Justyna uśmiechała się.~-