Tom, Rozdzial

 1   1, II|   wazonach stały żelazne kanapki, krzesła i stoliki. Naprzeciw gospodarskich
 2   1, II|         odrzuciła na tylną poręcz krzesła, ręce ku obronie wzniosła
 3   1, II|          jakiejś palnej materii z krzesła poderwany, dwoma krokami
 4   1, IV|        Jak sprężyną podniesiona z krzesła wstała i dwoma szerokimi
 5   1, IV|          pośpiesznie zerwał się z krzesła. W tej samej chwili jedna
 6   1, IV| spojrzenia rzucając na fortepian, krzesła i stoły.~- Zapomniałem wziąść
 7   2, II|            oczy błysnęły.~Nagle z krzesła zerwać się chciała, ale
 8   2, IV|        zwaliła się z kanapy czy z krzesła na ziemię. Zwaliła się i
 9   2, V |       samowar i Antolka już się z krzesła zrywała, aby biec go nastawiać.
10   2, V |        dla samej siebie Justyna z krzesła swego zsunęła się na zydel
11   3, II|          usiłowała podnieść się z krzesła, ale nie mogła. W gardle
12   3, II|          wymówił młody człowiek z krzesła powoli wstając i książkę,
13   3, II|         zawołał.~Justyna szybko z krzesła powstała i dalej jeszcze
14   3, II|          niej nie mogący, wziął z krzesła kapelusz, oddał jej z dala
15   3, II|   spełniania trudnych...~Prędko z krzesła wstając mowę jej przeciął:~-
16   3, II|          tego nigdy.~Porwał się z krzesła.~- Dlaczego? dlaczego?~Podnosząc
17   3, V |        Justyna powstała. Coś ją z krzesła podniosło i warem oblało.~-
18   3, V |    poruszenia nie uczynił. Jak do krzesła przykuty, jak skamieniały
19   3, V |             Na kształt automata z krzesła wstał i z kapeluszem w spuszczonym
20   3, V |     przycisnął.~Wtedy i Kirłowa z krzesła się podniosła i mówić chciała,
21   3, V |     naprzeciw krewnego na brzeżku krzesła usiadła.~- Tak już głupią
22   3, V |          jak wicher porwała się z krzesła, do krewnego przypadła,