Tom, Rozdzial

 1   1, V  |       pojedziesz, mój Jasieńku, konia osiodławszy?~Jaworu tam
 2   1, V  |         że mała mucha wielkiego konia do krwi ukąsi. Może ja w
 3   1, VI |       pojedziesz, mój Jasieńku, konia osiodławszy...~Może śpiewałby
 4   1, VI |       głosów, ozywał się tętent konia albo turkot kół. W jednym
 5   2, II |      stajennego chłopcu, aby mu konia siodłano, i szerokimi krokami,
 6   2, II |        wypadł. Zobaczył ojca na konia wsiadającego i zbiegłszy
 7   2, V  |       że Cyganie zawsze swojego konia we wszelakie błyskotki i
 8   3, I  |       się w głębie boru tętentu konia lub znad boru ku niebu wzlatujących
 9   3, II |      ale gdy pod gankiem tętent konia usłyszał, szybko do okna
10   3, III|    bryczki i aksamitnej szerści konia, błyskały jeszcze pod słońcem
11   3, III|    dążyć zaczęły dwie postacie: konia i kobiety. Koń był duży,
12   3, III|    plecach, Domuntówna kulawego konia gałęzią popędzała i mijała
13   3, III|         wczoraj jej najlepszego konia skaleczył, więc go dziś
14   3, III|       gałęzią z lekka po bokach konia uderzając i jednej z gromadek
15   3, III| zwierzęcia zna! Ot, gdybym tego konia z bliskości mógł obejrzeć,
16   3, III|     trząsł się i do panny, i do konia, że bose nogi, rozczochrana
17   3, III|         ani na jej skaleczonego konia popatrzeć nie mógł, bo z
18   3, III|      jej bynajmniej, bo chorego konia dopatrzyć trzeba i przy
19   3, III|        braćmi za ręce, kulawego konia dalej popędziła. Domuntowie
20   3, III|         rozczochraną i kulawego konia pędzącą widział, z trudnością
21   3, III|        ładnie,~Kiedy żołnierz z konia spadnie,~Koledzy nie pożałują,~
22   3, III|  podczas i mały komar wielkiego konia do krwi kąsa! Fabianowi