Tom, Rozdzial

 1   1, I  |        Może nie wierzysz? Słowo honoru, prawdę mówię! Jeszcześ
 2   1, I  |        wołów powyrastały, słowo honoru!~W tej chwili za rozmawiającymi
 3   1, I  |      mąż wyjdziesz... ha? Słowo honoru! czemu ty tak nie robisz?~
 4   1, I  |        Ja mymi łzami...~- Słowo honoru! - nagle i najgłębszym swym
 5   2, II |   kochany szwagrze, człowiekiem honoru i serca i za prawdziwe szczęście
 6   2, II |         za punkt obywatelskiego honoru, tak, ho-no-ru, a także
 7   2, II |        szwagrze, jako człowieka honoru, serca i rozumu, więc nie
 8   2, II |        spotka. Ten Różyc, słowo honoru, musi być uczciwym człowiekiem,
 9   2, V  |      doprawdy nie ma? czy słowo honoru?~- Słowo honoru! - uroczyście
10   2, V  |       czy słowo honoru?~- Słowo honoru! - uroczyście przemówił
11   2, V  |         kruk znalazł się, słowo honoru! Biedną dziewczynę, nie
12   2, V  |   Teresa! Wieczny śmiech, słowo honoru! Cha, cha, cha, cha! Uf,
13   2, V  |       Nie rozumiem tylko, słowo honoru, dlaczego dziś w domu nie
14   2, V  |    niedobra dziewczyna... słowo honoru, niedobra! Uf!~Łatwo odgadnąć
15   2, V  |     krewnymi i znajomymi, słowo honoru! zapieram się jego jak Piotr
16   3, I  | żoninego synowca, chociażby dla honoru familii, świętą wiarę wyznający.~
17   3, II |      zaczęła:~- Awantury! Słowo honoru, arabskie awantury! Na wesele
18   3, II |       dodała: - Nie wiem, słowo honoru, po co żyję i chleb na tym
19   3, III|        odparła:~- Prawda! słowo honoru, prawda! Przypomniała sobie
20   3, V  |         tylko nie wiem... słowo honoru, jak to powiedzieć...~-
21   3, V  |       zawołał Benedykt.~- Słowo honoru! bardzo chcę przy nich zamieszkać -
22   3, V  |     teraz już nie chcę... słowo honoru, nie chcę, nie pójdę...