Tom, Rozdzial

 1   1, II |         lubi, panie Bolesławie!~- Doprawdy! - z uśmiechem pełnym rozkoszy
 2   1, II |         zawsze tak mistyfikuje... Doprawdy! jak to można tak mistyfikować!~-
 3   1, II |    wzruszenie, bełkotała:~- Ależ, doprawdy, panie Kirło... co pan wygaduje?...
 4   1, II |      oryginalną, że nie wiem już, doprawdy, skąd jej się to wziąć mogło...
 5   1, II |          taki wielki pan... choć, doprawdy, tak jakoś patrzał... ej!
 6   1, IV | nadzwyczajnie. Tak cieszyłem się, doprawdy, że będę miał przyjemność
 7   1, IV |   zakłopotania twarz jej okrył.~- Doprawdy... - zaczęła - nie będę
 8   2, I  |        ożywia trochę, podnieca, i doprawdy, zjawiła się ona bardzo
 9   2, II |              Wujaszek mógłby już, doprawdy, nowe meble sprowadzić i
10   2, II |   sprowadzić lustra i konsole, bo doprawdy, mnie aż wstyd, że u nas
11   2, III|       niej przylgnęła.~- Czy pani doprawdy popłynie z nami jutro na
12   2, IV |          kiedy nastąpiło! Żeby to doprawdy...~Wiatr powiał; topól zaszumiała
13   2, V  |         się tylko tak wydało, czy doprawdy głos panny Justyny usłyszałem?~
14   2, V  |      drżący zapytał starzec - czy doprawdy nie ma? czy słowo honoru?~-
15   3, II |      wyjaśni się to zapewne, bo i doprawdy, dlaczegóż byś nie miała
16   3, II |        towarzyszce zapytał:~- Czy doprawdy będziesz na tym weselu?~-
17   3, II |        Teresa zachichotała.~- Ej, doprawdy! pan zawsze żartuje! kto
18   3, III|       mówił:~- Pani zapytuje, czy doprawdy najpierwsze? Niech jutro
19   3, III|         czy ta panna Justyna jest doprawdy taką dobrą i zacną panną,
20   3, V  |           wyraz ten zabolał. Ależ doprawdy, on nie winien, że go ten
21   3, V  |         dokończyła pani Emilia.~- Doprawdy! Od takiego szczęścia umrzeć
22   3, V  |      Królu mój! - zawołała - i ty doprawdy tak myślisz, jak mówisz?