Tom, Rozdzial

 1   1, IV| Przedmiotu tego dotknął pierwszy Darzecki, który pod grubą kolumną
 2   1, IV| Prawdziwie typowy sen! - zawołał Darzecki z tak głośnym śmiechem,
 3   1, IV|       inny.~- A propos! - zaczął Darzecki - jakże tam jest z tym twoim
 4   1, IV|          ożywieniem rozmawiając. Darzecki, który zza kartowego stołu
 5   1, V |     arystokratycznie wyglądający Darzecki, monotonną i płynną mową
 6   2, II|       słyszeć szept Marty:~- Pan Darzecki przyjechał z młodszymi panienkami,
 7   2, II|          nie przerywając odmówił Darzecki.~Benedykt z wyrazem prośby
 8   2, II|    przyszłym zięciu swoim, mówił Darzecki Korczyńskiemu.~- Zrozumiesz
 9   2, II|         spojrzeniem w dal zaczął Darzecki - tak, kto wie...~Znowu
10   2, II|          do Korczyna sprowadził!~Darzecki zaś za odbiegającymi córkami
11   2, II|      własnej wyższości na twarzy Darzecki odpowiedział:~- To względne,
12   2, II|          krople potu. Na koniec, Darzecki u jednej z kanap otoczonych
13   2, II|      Jaka mogiła? - zadziwił się Darzecki.~- Andrzeja... i to... tamto...
14   2, II|           że to kościół...~Teraz Darzecki milczał chwilę, przypomniał
15   2, II|      ażurową pończoszkę włożony.~Darzecki powstał i odmawiając śniadania,
16   2, II|          siostrzeńca żony bronił Darzecki. - Cywilizacja ma swoje
17   2, II|     lekka na ramiona zarzuconym, Darzecki pochylił się ku uchu szwagra
18   3, I |    zachęcał go także mąż ciotki, Darzecki, z urzędu wysoce cywilizowanego
19   3, I |    herbem Szwecji opatrzonych, a Darzecki uwiózł do domu rdzą przegryziony
20   3, II|       łaskę zrobiła... Wprawdzie Darzecki sam interesami rządzi, ale
21   3, IV|        kusić. Wielu to uczyniło. Darzecki nie chciał. Andrzej różnił
22   3, V |           które tego lata nosili Darzecki i Zygmunt, na wieszadłach