Tom, Rozdzial

 1   1, II|             ona chciała...~Korczyński uśmiechnął się i zwrócił twarz w stronę,
 2   1, II|             coś na pamięć przywiodły. Uśmiechnął się filuternie, dłonią po
 3   1, IV|       nieśmiałością napastował, Różyc uśmiechnął się uprzejmie i po chwili
 4   1, IV|          przypomniał, głowę podniósł, uśmiechnął się, kieliszkiem o stół
 5   1, IV|               i jak jeszcze straszny!~Uśmiechnął się żartobliwie, ale zarazem
 6   1, V |           wąsem ukazały śnieżne zęby. Uśmiechnął się, twarz odwrócił, zawahał
 7   1, V |              zdumienia otworzyła. Jan uśmiechnął się.~- Państwo nie rozumieją
 8   1, V |              trawę w małe kopice. Jan uśmiechnął się, otworzył usta dla powiedzenia
 9   1, V |        właściwą, zajmowała się Marta.~Uśmiechnął się znowu i głową pokiwał.~-
10   2, II| poskrzypujących kroków nie zwalniając uśmiechnął się i odpowiedział:~- Nie
11   2, IV|           zauważył. - Może ty moja? - uśmiechnął się do pszczoły nieruchomo
12   2, IV|              z powagą rzekła Justyna.~Uśmiechnął się znowu i ręką skinął.~-
13   2, V |            grającą.~- Słodka muzyka - uśmiechnął się - uszy głaszcze i serce
14   3, I |          czasu minęły dwa lata. Teraz uśmiechnął się wprawdzie, ale ze znudzenia
15   3, I |       wyczytać z niej chciała prawdę.~Uśmiechnął się.~- Zmuszasz mię do mówienia
16   3, II|            bukiet - patrząc na kwiaty uśmiechnął się Witold. - Rzecz jest
17   3, II|         przepaści. Po chwili przecież uśmiechnął się.~- Dziecko jesteś...
18   3, II|             się ich pieprzem karmi! - uśmiechnął się Witold.~- A kto ich
19   3, II|           chcę bardzo usilnie prosić.~Uśmiechnął się do matki pieszczotliwie,
20   3, IV|           zapobiec, nie poruszyłem...~Uśmiechnął się smutnie.~- Andrzej by
21   3, V |              i koniec smyczka całując uśmiechnął się błogo.~- A co?... caca