Tom, Rozdzial

 1   1, II |  powierzchowności jakaś świeżość, siła, prostota...~- O! - zawołał
 2   1, III|    zachwycić się jego gibkością i siłą, gdy siedział na koniu.
 3   1, III|         dręczcie mię!" i biegł co siła na folwark do parobkowskich
 4   1, V  |      wstydliwość i męska dojrzała siła. Znać w nim też było wielką
 5   2, I  |          ich tam wewnętrzna jakaś siła uczucia i myśli. Teraz postacie
 6   2, II |       lecz zgrabnym wierzchowcu z siłą i mimowiedną fantazją osadzona
 7   2, IV |           z odzyskaną w spoczynku siłą zerwała się z brzegu czółna
 8   2, IV |            chwała Bogu, zdrowie i siła aż biją od pani i zdaje
 9   2, IV |         się jej samą śmiałością i siłą; uczuła się także śmiałą,
10   2, V  |           do gumna zwożąc z męską siłą i zręcznością kierowała
11   2, V  | ostrożnością, lecz i niepospolitą siłą dziadka z ziemi podniosła
12   2, V  |       łóżku, kwitnąca młodością i siłą kobieta opowiadała drugiej -
13   3, I  |           miłość jej trwałością i siłą swoją nie okupiła sobie
14   3, I  |          biła z niej niepospolita siła i powaga. W wielkiej czystości
15   3, II |     kończyn do kończyn jej ciała, siłą cierpienia, zda się, wywlekając
16   3, III|          i prostymi plecy, wielką siłą ramion i okiem, które, acz
17   3, III|    większy rozum, a u nas większa siła. Jednego on z nami rzemiosła
18   3, III|          potrzebował siły, a znów siła rozumu; albo też aby jednego
19   3, IV |     Witold - tak, mój ojcze, całą siłą umysłów i serc naszych zapytujemy,
20   3, IV |        innej popchnąć by musiała, siła przekonań i uczuć pracująca
21   3, IV |        ducha?~Słowa te niezmożoną siłą pociągnęły znowu wzrok Benedykta