Tom, Rozdzial

 1   1, I  |          zadeklamowała:~A kto tam przyjdzie albo przyjedzie,~Przeczyta
 2   1, II |            Dobrze, myślę, niechże przyjdzie zagrać dla nas... Wymawia
 3   1, V  |      łaskawa siądzie, zaraz stryj przyjdzie... ja konie odprzęgę...~
 4   1, V  |         pan Fabian do upamiętania przyjdzie!- głośniej powtórzył Jan,
 5   1, VI |        przed nią Marta:~A gdy kto przyjdzie albo przyjedzie,~Pomyśli
 6   2, I  |          że z niejaką przykrością przyjdzie temu wykwintnemu panu ścisnąć
 7   2, III|          się, że pani dziś do nas przyjdzie, bo mówiła, że chce na naszą
 8   2, III|          już do nas drugi raz nie przyjdzie takie grubiaństwo dziś obaczywszy.
 9   3, II |  przepadnie. Może ociec myśli, że przyjdzie z panem Korczyńskim pojednać
10   3, III|         weselu wprędce gorzko się przyjdzie zasmęcić lub też że to wesele
11   3, III|     zawołał pytając: czy na tańce przyjdzie? Odkrzyknęła, że może komu
12   3, III|      machając i z dala wołając:~- Przyjdzie! a jakże! ma się rozumieć,
13   3, III|        jakże! ma się rozumieć, że przyjdzie! Nie chciała, mówiła, że
14   3, III|  posłuchać musiała i obiecała, że przyjdzie!~Usłyszawszy to Kazimierz
15   3, III|       domu więcej pracować ci nie przyjdzie, na to przysięgam! Służącą
16   3, III| spodziewam się, że do upamiętania przyjdzie, a ja przed nią bynajmniej
17   3, III|          komu jeszcze to do głowy przyjdzie, wtedy ja spólnie z panami
18   3, III|           ze śpiewania i płakania przyjdzie! O młodszych pogadajmy...~
19   3, III|         egzekucją, gdy tylko czas przyjdzie, bez miłosierdzia cisnąć
20   3, III|              Apostoł zaś wołał:~- Przyjdzie Chrystus sądzić biednych
21   3, III|         nastąpi? - nie wie. Pewno przyjdzie gruncik sprzedać, długi